خدای من

تاریخ خوب

2011-06-04T19:59:00.001+04:30

روز تشییع جنازه آیت الله منتظری، بعد از بازگشت از آن تشییع منحصر به فرد، مقابل کوچه بیت ایستاده بودیم... آقای هدی صابر و یکی دیگر و آقای عزت الله سحابی را هم آنجا دیدیم. مهندس سحابی خسته شده بود و روی سنگ های کنار باغچه نشسته بود، عصایش هم مقابللش بود و در حال فکر بود بهشان گفتیم دفتر ما همین نزدیکی هاست اگر می خواهید خوشحال میشویم بیایید و خستگی در کنید و چایی بخورید... تشکری کردند و گفتند باید به تهران برگردند.
فکر می کنم آخرین بار همین موقع بود که مهندس سحابی را از نزدیک دیدم .. یکبار هم در ختم پدرش در مسجدی در قم... ملی مذهبی ها، سحابی ها ، بازرگان، طالقانی و... در کنار مراد من آیت الله منتظری از مظلومان تاریخ ایران هستند. دور نمی بینم روزی که مجسمه شان در کوی و برزن و نام نیکشان بر خیابان و مدرسه و دانشگاه مزین شود... اما چه حیف که ما اینچنینیم و قدرنشناس چه اسفبار که مرده پرستیم چه بد که از زمان خویش عقبیم
به نظرم فوت دختر مرحوم سحابی در مراسم تشییع جنازه مهندس، تراژدی بزرگی است که بی گمان در تاریخ ما خواهد ماند... تاریخی که مثل امروز نیست و صحیح و آنگونه که باید قضاوت می کند و شاید چه بد قضاوت خواهد کرد درباره ما ایرانیان امروز ایران

پ.ن: ای داد بیداد... هدی صابر هم رفت و چه غمگینانه و مظلومانه رفت.

آدم های پیاده

2011-05-21T16:12:00.001+04:30

کلا آدم های پیاده خیلی می تونند خطرناک باشند...
قصد توهین به بی ماشین ها و بی کارها و منزوی ها و به حاشیه رانده شده ها و پیاده ها را ندارم. ولی خیلی وقت ها آدم های پیاده هستند که جلوی سواره ها را می گیرند:
حدود یک ماه قبل بود تهران مقابل پمپ بنزین ولنجک در چمران از شمال به جنوب حرکت می کردم، رفت و آمد طرف ما خیلی به زحمت بود و ترافیک طرف مقابل روان تر بود. در همین حین جوانی ... از همین جوانها که تیشرت مشکی تنگ می پوشند و شلوار لی و معمولا لاغر هستند و کمی سیه چرده ... با این که با حدود 20 قدم فاصله پل عابر پیاده وجود دارد، از عرض اتوبان در حال عبور بود و در همین حین یک ماشین شاسی بلند قیمتی برای این که با او برخورد نکند زد زیر ترمز، خوب ترمز ای بی اس داشت و ماشین به سرعت ایستاد غافل از آن که ماشین های پشت سر نه صحنه را دیده اند و نه ترمز خوبی دارند ... کاملا یک صحنه دراماتیک خلق شد و بیش از 5 - 6 ماشین سانتافه و پژو و پرشیا و 206 وغیره از پشت به هم زدند و دود و بخار و... هم رفت بالا... جوان نیم نگاهی کرد و به سرعت به سمت پمپ بنزین رفت شاید هم فرار کرد.... در همین چند ثانیه ترافیکی عجیب در آن طرف ایجاد شد و ما که حرکت می کردیم به مرور می دیدیم کل چمران در حال قفل شدن است و البته شاید 40 - 30 میلیون تومان هم خسارات ماشین های تصادفی شده بود. آقای پیاده هم با خیال راحت و مثل جوانهای بی عار و بی تفاوت امروزی رفت و گریه خانم های راننده ای که از ماشین های تصادفی پایین می آمدند را نمی دید...
القصه بعضی کارهایی که من به اتفاق و با همراهی همکارانم در شرکت مان می کنیم هم از این قماش است... بعضی ها نمی توانند نمی خواهند نکرده اند و نمی کنند و تنها هنرشان سنگ انداختن است و حسادت و حرف مفت زدن. خدا را شکر دولت میرحسین و کروبی سر کار نیامدند که با ما رابطه نزدیک داشتند وگرنه هرکاری می کردیم این پیاده ها می گفتند اینها رانت خوار هستند و از رابطه ها سوء استفاده می کنند...
از خدا می خواهم اگر گاهی پیاده هستم اگر پیاده می شوم و اگر پیاده خواهم بود... مرا از پیاده هایی قرار دهد که در پی سوار شدن اند در حال تشویق سواره ها هستند و بعد از سوار شدن در پی سوار کردن دیگر پیاده ها

پیرزن افغانی

2011-04-01T20:08:00.000+04:30

مثل پیرزن های توی عکس های قدیم بود. خودش می گفت 150 سال دارم... موقع راه رفتن کاملا خم بود و صورتش پر از چروک و موهای سرش آنها که پیدا بود حنایی رنگ... لهجه افغانی داشت و صداها را اصلا نمی شنید بچه ها که در گوشش فریاد می زدند به زحمت می شنید و جواب می داد.
رفته بودیم روستای میم در اطراف قم... جایی که نشسته بودیم او آمد تا از صاحب ملک درخواستی بکند...
می گفت همسایه نگهبان اینجا در قم هستم و شبها خوابم نمی برد... اگر حاج آقا قبول کند درخواستم را خیالم راحت می شود...
شبها خوابش نمی برد...
همه اش نگران بود و در هراس...
می دانی برای چه
برای این که گفته اند پس از مرگش جنازه اش را در هر جایی خاک نمی کنند! می خواست حاج آقا قبول کند در آن باغ خاکش کنند... می گفت همه جا پولی شده
می گفت نگران است نگران می گفت شبها خوابم نمی برد شبها خوابش نمی برد

به این فکر می کردم: ما نگران چه هستیم و او نگران چه!

آنچه نیکوست...

2011-03-27T19:02:00.002+04:30

می گویند آنچه نیکوست از بهارش پیداست!
6 - 7 روز است که از بهار 90 می گذرد و تجربیات جالبی در همین آغازین روزهای دهه نود تجربه کردم (حالا آخرش می گویم نیکویی اش در چه بود)
1 - آغاز دهه هشتاد، هنوز دانشگاه نرفته بودم. عید سال 80 در پیش دانشگاهی نمونه دولتی فرهنگ شاغل به تحصیل بودم. کلاس عجیب و خوبی بود... 14 دانش آموز با فکر و سلیقه ها و رفتار متفاوت در یک کلاس پرت و دور افتاده از دفتر و بقیه کلاسهای مدرسه. اصلا فرهنگ در قم پیش دانشگاهی نداشت با نامه ای که ما نوشتیم و درخواست کردیم پیش دانشگاهی دار شد... راستی من رییس شورای دانش آموزی دبیرستان هم بودم. هنوز هم مانده ام من با این همه کم رویی ام چه طور یک دفعه می شدم رییس شورا یا از این قبیل! گرچه قبلش با آن علی مثلا انجمن اسلامی مدرسه را میگرداندیم.... او مقلد آقای خامنه ای و من مقلد آقای منتظری و آخرش البته معلوم شد که روشنگری های چه کسی بر دیگری چربید!
آغاز دهه هشتاد، شاید نشان نمی داد که ده سال عجیب و غریب را تجربه کنیم... بهار همان سال بود... آهان خرداد ماه بود که در منزل یکی از آشنایان در رودهن 10 - 20 روزی گذراندم تا تنهایی درس بخوانم برای کنکور... من که یک سال گذشته اش را از دست داده بودم و جدی نخواندم این 10 - 20 روز را هم درست نخواندم... آن ازمزاحمت های نگهبان خانه و آن هم از مشغولیتم برای انتخابات ریاست جمهوری .... 10 نفر کاندیدا بودند و معلوم بود که خاتمی رای می آورد اما من منتقدش بودم آن موقع ها اصولگرای آرمان گرایی بودم نه اصولگرا به معنای امروزی بلکه اصولی مثل آزادی و حقوق بشر و صداقت آن قدر برایم اهمیت داشت که نمی توانستم در برگه رای بنویسم خاتمی!... از همین رو بود که در همان رودهن رفتم پای صندوق و روی برگه نوشتم گوسفند و البته برگه رای را بیرون آوردم....
آغاز دهه هشتاد پر از تجربیات بکر و تازه برایم بود... در مرداد 80 بود که جواب کنکور آمد و رتبه ام 1039 و در زیرگروه علوم اجتماعی 442 شد... فامیل و اطرافیان خوشحال بودند و من که می دانستم این یک سوم ظرفیت درس خواندم هم نیست ناراحت! در همان ایام جواب کنکور بود که برادرم محمد را گرفتند تنها من و او در خانه بودیم و تجربه ای در حضور 3 - 4 ساعته ماموران برایم رقم خورد که شاید تا پایان عمر ماندنی باشد... داشتیم فیلم سکوت مخملباف را می دیدیم. بگذریم این داستانش خودش داستانی است!
در آغاز دهه هشتاد بخشی از زندگی ام رقم خورد آن لحظه که پشت تلفن دوستم علی که الان در قبرس دکترا می خواند به من گفت: علوم اجتماعی شهید بهشتی قبول شده ای... مثل اکتر فیلم ها شده بودم ... لحظاتی چند سکوت کردم و هیچ نداشتم بگویم.زود تلفن را قطع کردم و مبهوت ماندم... علایقم مدیریت و علوم سیاسی و بعد علوم اجتماعی بود... علاقه به حضور در دانشگاه تهران هم داشتم و امروز سرنوشتم اینگونه رقم خورده بود.... نمی دانستم راضی ام یا نه! نه راضی نبودم....
دهه هشتاد گذشت با ریاست جمهوری خاتمی با گرانی ها با افزایش سرسام آور قیمت مسکن با زندانی شدن ها با آمدن احمدی نژاد با اتمام دانشگاهم با قصد به رفتن به خارج از کشور با زبان خواندن با زندانی شدن آدم ها و شخصیت ها و فرارها با چارسوق اندیشه با قصد به ماندن در ایران و کار علمی با شروع به کار در قم با بسته شدن بیشتر فضا با انتخابات 88 با جنبش سبز با فتنه سبز با بازداشت شدن توسط اطلاعات و دادگاه ویژه با ایفای نقش در قم با شکست ها و پیروزی ها با زن نگرفتن ها با بی خیالی ها با افسردگی ها با خوشحالی ها با تصادف ها با سفرها با دوبی و استانبول و مکه و کربلا با ازدواج دو برادرم با ده ها دوست جدید با بزرگ شدن... دهه هشتاد برایم دهه بزرگ شدن و تجربه بود.
2 - سال 89 هم تمام شد... و سال 90 پیش رو. سعی می کنم بیشتر برنامه داشته باشم تا آرزو. امیدوارم به برنامه ها و اهدافم برسم برای خودم و برای اطرافیان و جامعه ام.
3 - عید امسال سفری 2 - 3 روزه و مقطع به تهران داشتم....
یک - فیلم جدایی نادر از سیمین فیلم خوبی است... فیلم زندگی است روایتی بی تفسیر از زندگی های مدرن امروزی... بسیار خوب پرداخت شده بود. بازی ها بسیار عالی و طبیعی و کارگردان و فیلمبردار هم دیده نمی شدند. ساعت 5-11 شب در سانسی فوق العاده با سینمایی مملو از جمعیت فیلم را با دوستانم علی و صادق دیدیم. چند نکته برایم در این فیلم جلب توجه می کرد: مشکلات زندگی مدرن و مشکلات مدرن زندگی کردن - حضور مذهب در زندگی ما با وجود مدرن بودن گرچه فرهادی قضاوتی در این رابطه نکرده بود - دروغ و دروغ و دروغ و نقش آن در زندگی های امروزی شاید هم جامعه شناسی دروغ
دو - بازدید از برج میلاد را به همه پیشنهاد می کنم بلیط گرانی ندارد و از صبح تا شب پذیرای میهمانان است. بعد از بازدید از گالری های طبقات اولیه با آسانسور که 7 متر در ثانیه بالا می رود و درکمتر از یک دقیقه به آن بالا می رویم. سکوی دید باز که در فضای باز کل تهران را می توان دید و گنبد آسمان که قسمت شیشه ای بالای برج است و واقعا دیدنی است. در گنبد آسمان البته بخش هایی به تاریخ غنی ایران اختصاص داده شده است.
سه - بازدید از موزه ملی را هم توصیه می کنم. موزه ملی ایران بالاتر از میدان امام خمینی و در خیابان 30 تیر واقع شده است. من که قبلا موزه استانبول با آن همه بازدید کننده و توریست خارجی دیده بودم واقعا اینجا تاسف می خوردم ترکیه و موزه توپکاپی و ایاصوفیه و... در قبال آثار 5000 - 6000 ساله ایرانی واقعا حرفی برای گفتن ندارند.... بازدید از این موزه را هم به تمام کسانی که تابحال آن را ندیده اند توصیه می کنم. خصوصا که در طبقه دوم موزه، منشور کوروش کبیر در معرض بازدید قرار گرفته است. وقتی در آنجا حضور پیدا کردم مثل این که روح بزرگ کوروش نیز حضور داشت همو که ایران را اینگونه بزرگ کرد و چند هزار سال قبل در فکر حقوق بشر و وحدانیت بود و امروز ما ایران را این کرده ایم!!! این منشور نیز فکر می کنم تا اواخر فرودرین ماه در ایران باشد و به بریتانیا بازگردانده می شود.
چهار - حدود 3 روز هم ماشینم را در پارکینک راهنمایی رانندگی خواباندند. وقتی با دوستان در حال رفتن به خانه دو نو جوان تازه ازدواج کرده می رفتیم به خاطر 107 تا سرعت در بزرگراه باکری یک پلیس معمولی ماشین را گرفت و به پلیس نامحسوس سپرد و برای 2 - 3 روز دردسر ما شروع شد.... البته صحنه های جالبی در ستاد ترخیص و... دیدم که توفیقی اجباری بود همچنین پرداخت کل خلافی های ماشین و عوارض و بدبختی و مکافات های روتین اینگونه موارد.

نمی دانم این بهار تا حالا نیکو بوده که کل این سال نیکو باشد... یا اصلا خوب است به این مثل ها توجه کرد یا باید کارمان را بکنیم... به هر حال این نیز بگذرد!

ایرانمان

2011-02-16T01:36:00.000+03:30

چقدر این روزها عجیب و غریب است !
چقدر چیزها می خواهم بنویسم و نمی نویسم... از کار از تجارت از زندگی از سیاست از جامعه از ایران از آرمان ها از آینده...
چقدر حس تنهایی می کنم چقدر همه تنهاییم! چقدر با این که حس تنفر را دوست ندارم دوست دارم متنفر شوم از بعضی! باز هم می بینم متنفر از عملشان هستم خدایا سپاسگذارت هستم که کمتر می توانم متنفر شوم از کسی حتی آنان که اینگونه در تحمیر و تحمیق و تحقیر مردمانمان در تلاش اند!
چقدر سخت است نفس کشیدن در این دوران!
خدایا می بینی مردمت را! می بینی بندگانت را ! می بینی ایرانمان را! می بینی ما را! اصلا می بینی ما را !!
می بینم آنان که هدفشان مشخص نیست! می بینم آنان که مرامشان مشخص نیست! می بینم آنان که هدفشان غلط است! می بینم آینده ای که به هر سو رود مبهم تر از امروز است! می بینم ایرانی که نمی بینمش!!
در این خیال بودم که حضور او در این ایام چقدر راهگشا بود... با خود می گویم او نیست او زیر خاک است و رفته! لیک اوست که دوباره سر بر می آورد با عکسی ماندگار
خدایا او زنده است و همواره درکنار ما
حس می کنم او نیز مانند مقتدایش علی مانند آن امیر عدل و دادگری آن مرد صراحت و صداقت راهگشای ماست
گاهی چه زیبا اینان نشانه هایی را نشان می دهند
آیا ایرانمان ایران می شود!

رییس و مرئوس

2011-01-31T00:25:00.001+03:30

امروز صبح جلسه ای با یکی از مدیران کارخانه های قم داشتم. حدود 3 ساعت طول کشید و درباره موضوعات مختلف صبحت کردیم. هر بار که با او صحبت می کنم معمولا طولانی می شود، خوش صحبت است و مسائل مختلف سیاسی و عقیدتی و مدیریتی واقتصادی و تبلیغاتی مطرح می شود. با این که مدیرعامل یک کارخانه حدودا 10 میلیاردی است و روشن و آگاه به مسائل هست، اما از سیاستهای احمدی نژاد هم حمایت می کند.
امروز کمی می نالید می گفت در طول 10 سال گذشته حدود 1 میلیارد تومان چک برگشتی داشتیم و امسال از اول سال تا حالا هم معادل همین مبلغ یعنی 1 میلیارد تومان چگ برگشتی از مشتری داریم و پول نمی دهند و وضع بدی شده است. پرسیدم شما که طرفدار هدفمندی یارانه ها بودید و می گفتید خوب است و لازم . باز هم بر این موضوع تاکید کرد و گفت در نهایت خوب است و این بحران تمام می شود.
مدیریت همچین شرکتی با تمام مسائل ومشکلاتش به حتم سخت است و طاقت فرسا.. می گفت از یک نفر فقط 500 میلیون طلب داریم ولی در حال حاضر یک میلیون تومان هم به حسابمان نیست! تاکید می کرد : 1 میلیون تومان!!
در راه برگشت از کارخانه یکی از کارگران که می خواست به شهر برگردد درخواست کرد که او را هم ببرم. با ماشین سوارش کردم و در مسیر کمی خواستم با او حرف بزنم. پرسیدم وضع چطور است و چکار میکنی و ... خیلی ناراحت بود و شاکی می گفت کارگریم دیگر! دارم درس می خوانم و از صبح تا عصر کار می کنم و حقوق ناچیز 350 تومانی دارم و .... گفتم حالا اگر درس بخوانی و لیسانس بگیری شاید ارتقا پیدا کنی و در همین جا به مدارج بالاتر برسی! گفت اصلا اینجا را دوست ندارم. مدیر کارخانه 2 - 3 میلیون حقوق می گیرد و ما 350 تومان .. تازه می گوید چرا عیدی شما دوبرابر حقوقتان است و ... قدر ما را نمی دانند چند مهندس دارند که هیچ کار نمی کنند و فقط حقوق میلیونی می گیرند و... گفتم بالاخره اینها هم حق دارند کارخانه را می گردانند و در چارت شرکت باید مهندس های مختلف تولید و فنی و مدیر و... باشد و هزینه ها بالاست و نمی توانند حقوق شما را بالاتر ببرند.
راضی نشد و شاکی بود از وضع. شاید هم در دل می گفت: تو از همان قماشی و رفیق رییس!

بعد از چندی

2011-01-21T23:14:00.000+03:30

1 - هفته گذشته دوباره یک سمینار بین المللی برگزار کردیم در مورد موضوع بهره وری و توسعه منابع انسانی. این سمینار هم با استقبال خوب مدیران مواجه شد بیش از 400 نفر از مدیران رده بالای استان در روز جمعه گرد هم امدند و اساتید داخلی و خارجی سخنرانی کردند. با تمام استرس ها و برنامه ریزی ها و سختی ها و مشکلات برنامه از 8 صبح تا 6 بعد از ظهر دنبال شد. خیلی ها هم تعریف و تقدیر کردند و بعضی ها هم انتقاداتی داشتند که به جا بود.
چیزی که بدان عقیده دارم و در روز سمینار هم در سخنرانی چند دقیقه ای ام اشاره کردم این نکته بود که کشور نیاز به علم و آموزش دارد و همین استقبال هم نشان می دهد که این خلا حس شده و اکثرا دنبال این موضوع هستند و البته این موضوع نشان دهنده این واقعیت است که می توان در فضایی علمی و تخصصی در پی تغییر و اصلاح بود! بله واقعا تغییر و اصلاح را باید در همین وضعیت همین حکومت همین جامعه و همین امروز شروع کرد باید بیشتر بیاموزیم و بیشتر عمل کنیم و بهتر از منابعمان بهره ببریم تا ایرانی بهتر را تجربه کنیم

2 - یکی از دوستان خیلی خوبم برای ادامه تحصیل و دکترا قصد حضور در یکی از کشورهای اروپای شرقی را دارد، از یک لحاظ خوشحال شدم که امیدوارم آینده بهتری را تجربه کنید و از لحاظی ناراحت که کمتر می توانم ببینمش. خیلی از او آموخته بودم و خیلی سر و سرها با هم داشتیم و داریم البته قولش داده ام ایام عید حضوری در آن کشور داشته باشم.

3 - در دوره تحصیلی ام بی ای که آخر هفته ها می خوانم استاد جالبی داریم در اولین جلسه گفت کسانی که در کلاس اصلا حاضر نشوند نمره امتحانشان از 20 است و کسانی که حاضر شوند از 18 است یعنی اگر در تمام کلاسها شرکت کنیم حتما 2 نمره از نمره پایان ترم کم می شود. اما از آنجا که کلاس جالب و پری دارد و با وجود تمام سختی ها تصمیم گرفتم حتما در کلاسش که اصول و فنون مذاکره است شرکت کنم. البته بعدش کلاس منابع انسانی هم دریایی از علم مدیریت است.

بعد از چندی گفتم دوباره بنویسم....
-

یک روز معمولی

2010-12-29T17:03:00.000+03:30

1 - یکی دو ماهی است که نانوایی سر کوچه مان که تافتونی بود، نان بربری می پزد. نانش هم خیلی خوشمزه است و تا چند روز قبل صبح ها نان بربری می خوردیم... دیشب که پرسیدم چطور چند روز نان بربری نداریم، گفتند: صاحب اصلی ملک گفته است نانوا حق و اجاره من را نمی دهد و من راضی نیستم کسی از او نان بخرد.... صبح های ما هم بی نان بربری شد!
2 - صبح زود می خواهم بروم با یکی از مسئولین اصناف قم درباره موضوع سمینارمان صحبت کنم، جلوی اداره که می روم می بینم ده ها ماشین پارک کرده اند و شلوغ است ... یادم آمد که صبح ها آنجا روضه می گیرند و بعد از ساعت 9 درگیرند! بالاخره روضه برای امام حسین است دیگر
3 - با ماشین که به سمت محل کار می رود در حین عبور از تونل الغدیر که اسمش 9 دی بود و با پیگیری مراجع به غدیر بازگشت، رادیو اخبار می گفت: ((دیروز یک مربی بر اساس اشتباه شاگردش درگذشت. بنا بر این خبر یک خانم مربی آموزش رانندگی هنگامی که در حیاط منزل شاگردش ایستاده بود تا پارک کردن ماشین در حیاط را به شاگردش آموزش دهد بر اساس ناشی گری شاگرد کشته شد. شاگرد به جای پدال ترمز بر پدال گاز فشار داده و با شدت به مربی برخورد کرده بود و مربی با شدت به دیوار حیاط برخورد کرد و از آنجا به زیرزمین پرتاپ شد و بر اساس خونریزی مغزی درگذشت. شاگرد نیز بر اساس شوک وارده متشنج شده و از حال رفت))... حالم اول صبحی بد شد صدای رادیو را کم کردم و با خودم فکر کردم چرا اینجور اخبار را اینقدر دقیق اطلاع رسانی می کنند؛ اما...
4 - پسر دایی حوالی ظهر بود که تماس گرفت، گفت شنیده ام منتقل شده اید. گفتم آره. گفت راستی زیارت قبول... گفتم کدام زیارت گفت: کربلا! گفتم که کربلا نبودم... ناگهان یادم افتاد که عاشورا به کربلا رفته بوده است.... خیلی خجالت کشیدم گفتم آهان راستی کربلا بودی زیارت قبول... گفت: اینقدر دنبال پول هستی که اصلا ما را یادت نیست ولی من در کربلا و در همه جا یادت بودم.... از یک طرف ضریح امام حسین از طرف دیگر شرمندگی ... دنیاست دیگر!

ضریح آقا

2010-12-07T22:51:00.000+03:30

به لطف یک همراه خوب این هفته یک سفر 22 ساعته به مشهد داشتم. امام رضا دوست خوبی است اگر با او احساس دوستی کنی.
در حین سفر آن همراه گفت من هر چه خواسته ام تا حالا از امام رضا گرفته ام ... من هم شوخی ام گرفت و گفتم باید هم بده ما این همه هزینه می کنیم و می آییم و می رویم و بالاخره باید هوای ما را داشته باشد واز این حرفها...
شب که حرم رفتیم جلوی ضریح در قسمت پایین پا ایستاده بودم و نگاه می کردم و مردم را می دیدم و ضریح را می دیدم و فکر می کردم... ناگهان پیرمردی قد کوتاه که به شمالی ها می خورد با حالتی غمناک به سمت من آمد؛ دیده بوسی کرد و دستی به رویم کشید و نگاهی به ضریح کرد و گفت ما هر چه داریم از این آقا داریم... و رفت.
در آن سو دو جوان پشت به ضریح کرده بودند و تابلوی جواهری که در قسمت بالای ضریح قرار دارد و نمی دانم اصلا برای چیست نگاه می کردند داخل آن کمی جواهر و گردنبند و شمشیر و... هست .. آن دو با حسرت به جعبه نگاه می کردند و آن یکی می گفت گوشواره اش را ببین و این یکی می گفت خداد تومن می ارزد! پشت شان به ضریح همان آقا بود و اینها را می گفتند. ظاهرا آنها باطن ما را داشتند که ظواهر دنیا خیلی وقتها ما را از معنویات و اصل زندگی غافل می کند!

بهبود

2010-11-27T00:15:00.000+03:30

در مدت یک ماه گذشته با چند تن از مدیران عامل شرکت های خصوصی و دولتی ملاقات هایی داشتم و از برخی شان درباره هدفمند سازی یارانه ها پرسیده ام. با این که بی طرف یا حتی منتقد هم بوده اند، از طرح راضی هستند. آن را برای ایران لازم می دانند و معتقدند ایران به چنین برنامه و تغییری نیاز دارد و داشته است.
تحلیلشان هم این بود که در این طرح طبقات محروم حتما وضع بهتری پیدا خواهند کرد و طبقات بالا هم که برایشان مهم نیست و تنها طبقات متوسط هستند که ممکن است آسیب ببینند و اینها هم با کنترل انرژی و صرفه جویی در نهایت زندگی بهتری را تجربه خواهند کرد.
گرچه امید چندانی به مدیریت این دولت نداشته ام اما فکر می کنم بهبود زندگی ایرانیان توسط هر طرح و برنامه ای که باشد باید پیگیری شود شاید هم بهبود زندگی در نهایت بهبود شرایط فرهنگی و اجتماعی، بهبود سطح فرهنگ مردم و بهبود وضع سیاسی را در پی داشته باشد... شاید

البته این متن را به سفارش دوست عزیزی نوشتم. دوستی که همین حرفها را امروز برایش می گفتم و گفت اگر همیشه غر نمی زدی و و از این مسائل هم می نوشتی وبلاگت فیلتر نمی شد!

توریستها در ایران

2010-11-18T15:54:00.000+03:30

کنار بلوار صدوقی قم و همراه 2 نفر از دوستان منتظر یک دوست دیگر ایستاده بودیم.
آقایی سبزه آمد و گفت: can you speak english? قیافه اش به شرق آسیا می خورد. دوستم لبخندی زد و گفت من از اینها قبلا هم دیده ام!!
گفتم: a little و با لهجه ای شبیه لهجه هندی ها که قبلا در کشورهای خارجی شنیده ام و خیلی اذیت کننده هم هست گفت: good morning گفتم: whats your problem? گفت: i came from pakistan with my family and .... و بالاخره گفت که تورش را گم کرده و پولی ندارد و مقداری پول می خواهد.
قیافه اش مرتب بود و به پاکستانی هایی که لباس های بلند می پوشند و وضع فقیرانه ای دارند، نمی خورد ... دوستم گفت جدیدا توریست های گدا زیاد شده است! . گفتم اینجا پول کافی ندارم و او هم با ناراحتی و به انگلیسی گفت: ایرانی ها به کسی کمک نمی کنند!
فکر کردم اینقدر می گوییم صنعت توریسم در ایران خراب است اگر بخواهیم از این توریست ها داشته باشیم، بهتر است که صنعت توریسم مان همینطور خراب بماند.
کسانی که در اطراف حرم قم توریست های عرب و پاکستانی و هندی را دیده اند به خوبی به این موضوع واقف اند!

وبلاگ قدیمی خانه جدید

2010-10-29T01:43:00.001+03:30

ایران مان را چه می شود؟

بی گمان فیل تر کردن سایت ها و وبلاگ ها در ایران به خاطر ترس است!

ترس از انحرافات اخلاقی از یک سو برای سایت های انحرافی

و ترس از نوشته های سیاسی برای این که خلاف مصالح نظام جمهوری اسلامی تبلیغ و اطلاع رسانی نشود!

به نظر من فیل تر کردن خصوصا در مورد سایت های سیاسی و نوشتجات اجتماعی و انتقادی بی شک از روی قدرت نیست اگر حکومت قدرت داشت می توانست یا این موارد را راضی کند، یا خودش آن قدر قوی عمل کند که آنان مشتری ای نداشته باشند

و برای من تعجب است این همه هراس و این همه واهمه! این همه مردم گریزی و نمایش! این همه ادعا و دروغ و فریب و نیرنگ و نفاق! این همه ....

چند روزی است وبلاگ من هم در خدای من فیل تر شده است.... بیش از ۵ سال در آن می نوشتم... خیلی جاها خود سانسوری کردم خیلی حرفها را ننوشتم خیلی خبرها را ننوشتم خیلی عکسها را نگذاشتم خیلی انتقادها را فرو خوردم و چند مدتی بود که اصلا جدی نمی گرفتمش و مامنی شده بود برای درد دل ها و واگویه هایم... خیلی هم سیاسی نبود... اصلا چیز مهمی هم نبود! برایم سوال است که چرا وضعیت اینگونه بسته می شود؟ چرا افکار من هم با این همه خودسانسوری تحمل نمی شوم؟ اگر برای مثال بخواهم از دانسته ها و خبرها و مشاهدات و ولخرجی ها و بسیاری موارد در مورد همین چند روز اخیر قم که تنها بخش کوچکی از حقیقت است، بنویسم چه می شود؟!

به هر حال در این وضعیت که سایت مراجع گرانقدر و بسیاری سایت های علمی و حتی سایت سید محمد خاتمی فیل تر میشود فیلتر شدن باعث افتخار هم هست! اما با این وضعیت ایران ما را چه می شود؟

ایران مان را چه می شود؟

پ.ن: قصد داشتم در همان وبلاگ قبلی که بدان عادت داشتم بنویسم و شاید هم اصلا دیگر ننویسم اما وقتی دیدم مسئولین مزدور بلاگفا وبلاگم را و دسترسی من را به نوشته هایم را مسدود کردند، این وبلاگ را در بلاگر ثبت کردم.
تا خدای چه خواهد و دنیا چگونه بگردد!

چقدر چرا

2010-10-29T01:40:00.001+03:30

چقدر چرا!

این روزها همه کار می کنم و همه اش کار می کنم....

در یک روز سمینار و نمایشگاه برگزار می کنیم... کارهای مردم را راه می اندازیم... مجله و تاریخ می خوانم... فیلم ها و دی وی دی های دوستان را می بینم... به تهران و اطراف برای یک سری بیزینس و نمی دانم چه می روم... و کار می کنم. امروز فکر می کردم چرا اینقدر فعالم؟ چرا باید هر روز ایده های جدید وکارهای جدید را بپرورانم و ...

چرا باید جشن عروسی برادر کوچکترم را یک ساعت دیر بروم؟ چرا باید جشن عروسی یکی از بهترین دوستانم را نرسم بروم و حتی وقت نکنم تلفنی از او معذرت بخواهم؟ چرا از کارهای فرهنگی و مورد علاقه ام دور شده ام؟ چرا اقوام فکر می کنند با همه آنها قهرم و از آنها دورم؟

چرا این تناقض بزرگ در ذهن و فکرجای گرفته... دنبال پول نیستم آدم پولکی هم نیستم برای پول هم کار نمی کنم ولی ظاهرا بخش عمده ای از زندگی ام را فعالیت هایی در بر گرفته که انگار دنبال پول هستم؟

اما در نهایت امشب را می بینم که عده ای را شاد کردم... عده ای در کنارمان نان می خورند... و چه ارزشی بالاتر از این؟

چقدر چرا دارم و نمی دانم چرا این چراها را اینجا می نویسم؟ اینجایی که موقعی مامن و پناهگاهم بود... موقعی دوستش داشتم... موقعی مثل بچه یتیم ها بود ... و امروز هزاران چشم دوست و آشنا آن را می بینند و ذهن تناقض گویم را می بینند و من با چراهایم در مقابل، معذبم!

نیمه اول 1389

2010-10-29T01:37:00.001+03:30

داستان من و نسوان

نوشته شده در سه شنبه هفدهم فروردین 1389 ساعت 0:37 شماره پست: 339

قبل از عید با مشورتی که با همکاران داشتیم برای شرکتمان تصمیماتی گرفتیم از جمله این که بعد از عید عذر یکی از کارمندان خانم را بخواهیم.

قبل از عید هم حقوق و عیدی اش را دادم و برگه تسویه حساب را ازش گرفتم. گفت ظاهرا خیلی از من راضی نیستید و من مشکلاتی داشته ام و بعد از عید بهتر می شوم و.... در ایام عید که کمی سرم خلوت تر بود و بیشتر می تونستم تجزیه و تحلیل کنم و برخی کتابهای مدیریتی و ... را هم می خوندم به این نتیجه رسیدم که یک فرصت دیگه به این خانم بدهم.

شنبه صبح که آمد هیچ نگفتم تا این که عصر به او از تصمیم شرکت گفتم و این که تنها تا آخر فروردین فرصت دارد. کمی توجیه کرد و مسائلی را گفت و به هرحال قرار شد تا این تاریخ بماند.

اما دیروز ظهر بعد از کار گفت من بروم؟ گفتم می خواهی زودتر بروی خوب برو. رفت و از بیرون برایم اس ام اس زد که فلانی من دیگر سر کار نمی آیم!

برای یکی از همکاران هم اس ام اس زده بود که فکر کردم با منت دارم اینجا کار می کنم و...

تا اینجای کار کمی تعجب کردم که چرا این طور شد؟

جالب اینجاست که امشب به شرکت آمد و گفت آمده ام امانتی ام را بگیرم... رفتم که سفته اش را بدهم باز هم توجیهاتی کرد و چیزهایی گفت و من هم گفتم شما با منت اینجا کار نمی کردید من گفتم که تا آخر فروردین فرصت دارید و همان موقع خودتان می فهمید که اینجا می توانید کار کنید یا نه!

با شکایت گفت: شما چرا اینجوری هستید؟ من جای قبلی که کار می کردم وقتی کمی از حقوقم را خواستند پورسانتی بدهند من نرفتم و آنها چند بار زنگ زدند اما شما یکبار هم زنگ نزدید! بیچاره خانمتان اگر قهر کند هیچ سراغش را نمی گیرید! .... من دیروز از یک مسائلی ناراحت بودم و به خاطر آن رفتم و بغض داشتم و می خواستم گریه کنم و...

نمی دانستم تعجب کنم یا بخندم گفتم: شما خانم ها هم ظاهرا خوب اهل گریه اید؟

گفت: آره ما اشک مان دم مشک مان است و....

چیزهایی گفت و چیزهایی گفتم و گفتم: البته من در مدیریت سعی کرده ام با همه رفیق باشم و دوستانه برخورد کنم و.... گفت بله این طور هست ولی بعضی وقتها هم خیلی عصبانی می شوید و ابروهایتان را بالا می برید و به من نگاه نمی کنید و چیزهایی می گویید....

باز هم در عجب شدم....

به هرحال او دوباره قرار شد که سر کار بیاید و تا آخر فروردین آزمایشی فعالیت کند

و من در این فکر که چه تعجبها باید بکنم از این جماعت نسوان!

تاوان

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم فروردین 1389 ساعت 12:15 شماره پست: 340

یکی از دوستان (که کم و بیش با هم در کارهای شرکت همکاری می کنیم و در مدت حدود ۲- -۳ ماه همکاری با هم رفیق شده بودیم و قرار بود مسافرت برویم و... ) قبل از عید در حین صحبت هایش گفت: دیروز یک پسر ۱۵ - ۱۶ ساله را حسابی زدم!! تعجب کردم به اخلاقش نمی آمد که اهل زدن باشد. گفت: دیروز رفته بودم خونه خانمم که دیدم بعدازظهر یک سنگی به شیشه خورد... تکرار شد و تکرار شد تا این که رفتم بیرون و دیدم آن پسر ۱۵ - ۱۶ ساله با ترس کنار در ایستاده است بالاخره کاشف به عمل آمد که آقای پسر خواهر خانمم را از مدرسه تا خانه تعقیب کرده و بعد از ظهر می خواهد او را بیشتر ببیند! من هم حسابی کتکش زدم با مشت و لگد به جانش افتادم و او هم گریه می کرد و می گفت من یتیمم و نفرینت می کنم و ...

دوست همکارمان که این داستان را تعریف می کرد می خندید و من با تعجب نگاهش می کردم... یادم نیست آن چه در ذهنم بود را به او گفتم یا نه؟ که شاید مشکل از دختر هم بوده و... بالاخره با کتک که کاری حل نمی شود و....

گذشت و ۲ - ۳ روز بعد که قرار بود این دوستمان بیاید نیامد باز هم نیامد پیگیر شدم و فهمیدم که با موتور قشنگی که داشت و ۲ میلیون خریده بود با یک وانت تصادف کرده و داخل جوی آب افتاده و پا و دستش شکسته و یک انگشتش هم قطع شده و خانه افتاده....

وقتی به دیدنش رفتم هر چه خواستم از تاوان!! بگویم دلم نیامد حدس زدم خودش بیش از هر کس دیگر فهمیده این دنیا هم دار مکافات است...

آشفته و ....

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اردیبهشت 1389 ساعت 23:21 شماره پست: 341

چند روزی است آشفته حالم و پریشان ... در جمعم بی توجه به جمع... در شک ام و ....

امشب تفالی به حافظ زدم :

بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعهای زان آب آتشگون که من در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن میزند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب میرود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز

نام من رفتهست روزی بر لب جانان به سهو اهل دل را بوی جان میآی از نامم هنوز

در ازل دادهست ما را ساقی لعل لبت جرعه جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان جان به غمهایش سپردم نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصه لعل لبش آب حیوان میرود هر دم ز اقلامم هنوز

امشب

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1389 ساعت 23:52 شماره پست: 342

امشب ...

بعد از اتفاقات اخیر برای خودم ... بعد از دیدن فیلم دیدنی طلا و مس... بعد از خواندن رمان خواندنی ((من او)).... بعد از چند روزی بازگشت...

بعد از مدتها یک نماز خواندم!

نماز که می خوانم روزها و شبها و صبح ها و...

اما نماز را گفتم... آن ارتباط با معبود.

خدای من باز هم نصیبم کن.

و الله یقدر

نوشته شده در چهارشنبه پنجم خرداد 1389 ساعت 0:0 شماره پست: 343

چند سال قبل که بعضی وقتها قسمت روشنفکری ذهنم بر قسمت سنتی اش می چربید، آن وقت هایی که رمان های پائولوکوئیلو را بیشتر باور داشتم و... سعی می کردم به خودم بقبولانم که تقدیر خیلی موضوع جدی ای نیست . آدم خودش است که آینده اش را می سازد.

الان هم که اینجای زندگی هستم می بینم که بعضی وقتها قسمت هایی از زندگی را خودم به این سمت برده ام و قسمت هایی هم تقدیر خداوندی و روزگار بوده است.

سال گذشته که آقای خاتمی نیامد و به جایش آقای میرحسین آمد... در جلسه اعلام این موضوع، اولین یا شاید هم آخرین حرفش این بود که والعبد یدبر و الله یقدر... بنده تدبیر می کند و خدا تقدیر می کند! و در این یک سال دیدیم چه تقدیرهایی برایمان رقم خورد.

نمونه دیگر این تدبیر و تقدیر را سر یک موضوع پیش پا افتاده دیدم. ایام عید بود که می خواستم ماشینم را عوض کنم... کمی در مسافرتها اذیت می کرد و من هم که آدم تنوع طلبی هستم به برادرانم هم گفتم که می خواهم ماشینم را عوض کنم و یک ۲۰۶ صندوق دار بگیرم و از مزایای آن گفتم و تحقیقات کردم و مصر شدم که حتما این کار را بکنم... برادرانم هم دوتایشان مثل من ۲۰۶ داشتند و یکی پراید و شاید هیچ یک نه قصد تغییر ماشین داشتند و نه شاید از ۲۰۶ صندوقدار خوششان می آمد... تقدیر اینگونه شد که من در همان ایام عید یک سمند خریدم و سه برادرم همگی در این یکی - دو ماهه ۲۰۶ صندوقدار خریدند.... همه اش در این فکر بودم که چقدر تدبیر ها و تقدیرها جالب است!!

این روزها دنبال تقدیر دیگری هم هستم و باز هم نمی دانم تدبیرهایم موافق تقدیرها هست یا نه؟؟

پنج پرده از یک سمینار

نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 ساعت 16:28 شماره پست: 344

پرده اول:

با دوستان در شرکت تصمیم می گیریم که دومین سمینار بین المللی را در قم برگزار کنیم. سمیناری با حضور دو سخنران انگلیسی و ۴ مدیر و استاد ایرانی. گرچه سمینار قبلی با حضور آقای گسکل مدیر سابق (ب ام و) از لحاظ مادی برایمان سودی نداشت ولی از لحاظ اعتباری و سد شکنی کاری بزرگ در قم بود. حمایت مدیران ارشد دولتی قم را هم کسب می کنیم و برنامه سمینار را برای ۱۰ خرداد می گذاریم. قراردادها منعقد می شود و در مدت حدود ۳ ماه حدود ۳۰ میلیون تومان هزینه صرف برگزاری سمینار می کنیم. تبلیغات تلویزیونی و محیطی و رسانه ای را به طور کامل انجام می دهیم تقریبا کل قم متوجه برگزاری این سمینار که با حضور ۲ استراتژیست بین المللی یک استاد دانشگاه مدیریت - یک مدیر خصوصی موفق - یک مدیر دولتی موفق و یک سخنران جوان دیگر است، می شوند.

پرده دوم:

شب قبل از سمینار است ۹ خرداد .... استادها در هتل هستند بیش از ۵۰۰ بلیط سمینار فروش رفته یا هدیه داده شده. قرار است خیلی از مسئولین قم بیایند. از استرس این چند روزه خسته شده ام برای کمی آرامش با دوستان می روم کاروس کت و شلوار بخرم. یک ساعتی معطل می شوم موبایلم را هم مخصوصا در ماشین جا می گذارم چندین زنگ و پیامک آمده... از صبح یک بار موبایلم شارژ خالی کرده از بس تماس می گیرند... از اسپانسر اصلی و دیگر اسپانسرها - مترجم - دستگاه ترجمه - سالن - همکاران و... به سالن می آیم کارها روی روال نیست آنها که مربوط به ماست انجام شده ولی کیف سمینار هنوز نیامده از استرس و خستگی تاب و توانی برایم نمانده است... همه کارها روی دوش من است و اگر فردا اوضاع خراب شود آبرویمان می رود و خستگی چندین ماهه بر سرمان هوار می شود... با خود فکر می کنم عجب کارهایی می کنم ... این چند روزه، فشار شورای تامین استان - فشار افکار عمومی - تماس حراست ها و بازرسی ها - شایعه ها از این که جاسوس آورده ایم. دیدن آن صحنه که یک روحانی می آید کنار بنر سمینار و تعداد آرمهای حامیان ما و اسپانسرها که بالغ بر ۳۰ شرکت معتبر هستند را می شمارد و میر ود .... و همه اینها می آید کنار این که اسپانسر اصلی کیف را تا شب سمینار هنوز نیاورده است و کل کار را به هم ریخته است با مدیر شرکتش جر و بحث می کنم یک دفعه می بینم وسط سالنی که ده ها نفر مشغول کارند فریادی بر سر او زده ام که همه را ساکت و مبهوت می کند.... پشیمان می شوم و آهسته می روم. شب به منزل می روم و حدود ساعت ۲ می خواهم بخوابم دل توی دلم نیست از فکر فردا... ناگهان یاد ((الا بذکر الله تطمئن القلوب)) می افتم... آرامشی کل روحم را فرا می گیرد تفالی به قرآن می زنم و راحت می خوابم تا صبح ساعت ۵ که بعد از آماده شدن به سالن می روم و کارها کم و بیش همه حل می شوند.

پرده سوم:

ساعت ۱۲ ظهر است سمینار به بهترین نحو در حال برگزاری است. ظرفیت سالن تکمیل است با بهترین کیفیت. طبق برنامه ریزی ها. نگاه می کنم صندلی خالی در میان ۵۳۰ صندلی به زحمت پیدا می شود. نماینده قم - رییس و اعضای شورای شهر قم - روسای ادارات و نهادهای قم آمده اند آقای لاریجانی و استاندار نماینده شان را فرستاده اند و مابقی هم مدیران صنایع و بانک ها و اصناف قم همه نشسته اند و به سخنرانی ها گوش می کنند... چقدر خوشحال می شوم از این که به هدفم یعنی کار آموزشی نزدیک شده ام کاری که فقط نمایشی و شعاری نیست همه آمده اند و همه دارند درباره مدیریت زمان و مدیریت خلاق می آموزند... لحظه خوبی است و باز یاد خدا که همه چیز از اوست.

پرده چهارم:

ساعت ۵/۲ ظهر است و با مجری هماهنگ می کنم که چه بگوید و برنامه را شروع کنیم از اتاق وی آی پی که بیرون می آییم دو آقا با ریش هایی انبوه جلویمان را می گیرند و می گویند از بازرسی هستیم و شما به مجری بگو که به حضار بگویند حجابشان را رعایت کنند! انگار آب سردی بر سرم می ریزند. ۱۰ دقیقه مراسم دیرتر شروع می شود که ما در آن راهرو به آن دو نفر حالی کنیم این کار به صلاح نیست! اصلا در ۵۰۰ نفر جمعیت، وجود چند مانتویی یا کم حجاب یا دو - سه کراواتی چه ایرادی می تواند داشته باشد؟ یاد آن روزهایی می افتم که از ایران می خواستم بروم! یاد حرف آن دوستی افتادم که می گفت در قم حرام می شوی!

پرده پنجم:

ساعت ۸ بعد از ظهر است سمینار تمام شده و همه با خیر و خوشی در حال رفتن هستند. آقایی می گوید در طبقه بالا حاج آقای...مدیر کل بازرسی و حراست دفتر تبلیغات اسلامی شما را کار دارد . می روم نمی دانم چرا اصلا نمی ترسم و استرسی دیگر ندارم. می گوید شما آقای ناظم زاده هستی؟ می گویم بله! می گوید فکر می کردیم سنت بیشتر از این حرفها باشد می گویم آره من سنی ندارم! کمی درباره خانواده می پرسد و معلوم است کل پرونده ما را حفظ است. از آبرو می گوید و شان دفتر تبلیغات از حجاب و کراوات و آهنگ و.... لبخندی می زنم و می گویم سمینارهای شما را آمده ام به زحمت ۱۰۰ نفر جمع می کنید و ما ۵۰۰ - ۶۰۰ نفر از مدیران را جمع کرده ایم و کار آموزشی می کنیم و خدمت به استان و ارتقای فرهنگ عمومی و شما به این حواشی چسبیده اید. روحانی دیگر هم کنارش هست می گوید: نخیر حجاب حواشی نیست جزو اصول دین است و ... می گویم شما ۳۰ سال است به این اصول در قم چسبیده اید و قم امروز از فاسد ترین شهرهای قم است از همه لحاظ! می گوید نه و می گویم من جامعه شناسی خوانده ام و چیزهایی می بینم که شما نمی بینید من جوانم و چیزهایی می دانم که شما نمی دانید... به هر حال بحثمان به جایی نمی رسد... می گوید اگر می دانستیم وضع اینجور است اصلا نمی گذاشتیم این برنامه را اینجا برگزار کنید من هم حرفهای خودم را می زنم... می گوید شما بعدا تبعات این برنامه را خواهید دید. برایم مهم نیست ....

مهم این است که ما به هدفمان رسیده ایم!!

راهپیمایی

نوشته شده در جمعه بیست و یکم خرداد 1389 ساعت 17:57 شماره پست: 345

فکر می کنم آقای میرحسین و کروبی تصمیم درستی گرفتند که در بیانیه ای راهپیمایی ۲۲ خرداد را لغو کردند ... دیگر نه از برنامه های خیابانی استقبالی می شود و نه می تواند اثر مثبتی برای آینده ایران داشته باشد!

مملکت

نوشته شده در پنجشنبه دهم تیر 1389 ساعت 0:2 شماره پست: 346

از ۱۰ خردادماه تا امروز که ۱۰ تیرماه است به واسطه کارهای مختلفی که داشته ایم جلسات متعددی با مسئولین شهرم داشتم از ۲ دقیقه تا ۳ ساعت....

خوب است اشاره کنم به عنوان برخی از این مسئولین تا نتیجه ای که می خواهم بگیرم را کمی قابل باور بدانیم:

نماینده مجلس شورای اسلامی - فرماندار - رییس شورای اسلامی شهر - معاون پشتیبانی و توسعه منابع انسانی استاندار - رییس سازمان ملی جوانان - رییس سازمان صنایع و معادن - معاون برنامه ریزی استاندار - شهردار یکی از شهرهای اطراف - رییس دفتر آموزش و پژوهش استاندار -مدیرعامل شرکت شهرک های صنعتی - رییس مرکز رشد دانشگاه - رییس مرکز آی تی استاندار - رییس جهاد دانشگاهی - رییس انجمن نظام صنفی رایانه ای - معاون اداره ارشاد - معاون اداره پست - معاون سازمان توسعه و عمران - رییس اتحادیه چاپ - رییس مجمع امور صنفی - رییس نمایشگاه های بین المللی - مشاورین استاندار - روابط عمومی بانک تجارت و ملی - رییس بانک سامان، معاونین و روابط عمومی و حراست دفتر تبلیغات اسلامی، فرزندان ۲ - ۳ تن از مراجع تقلید، صاحبان برخی صنایع و کارخانجات معتبر و...

با وجود این که در میان این افراد و مسئولین همه نوع آدمی بوده، برخی فرهیخته، برخی شایسته و البته برخی هم جای خودشان نبوده اند... اما نکته ای که محرز است این که به نظرم مملکت یا باید تغییرات اساسی داشته باشد تا به این شکل بماند یا این که طولی نخواهد کشید که مضمحل خواهد شد، فساد، بی لیاقتی، کاغذ بازی، انحراف، عدم شایسته سالاری و فقر مدیریت امری غیر قابل چشم پوشی است. هر چه هم به سیستم نزدیک تر شویم بصیرت به عمق این موضوع بیشتر است!

1 - 2- 3

نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم تیر 1389 ساعت 16:17 شماره پست: 347

۱ - امروز در ماشین رادیو مجلس را گوش می کردم. یکی از کاندیداهای عضویت در شورای نگهبان هم صحبت می کرد، اسمش سیامک ره پیک بود و عصر هم فهمیدم رای آورده است... برایم جالب بود جمهوری اسلامی پیشرفت کرده و به سیامک ها هم کار می دهد آن هم در شورای نگهبان!!

۲ - هفته گذشته سفری کاری - سیاحتی به دوبی داشتم. همه اش زیبایی بود و تعجب... اما اوج ناراحتی ام در فرودگاه دوبی بود آنجا که صدها نفر با سرعت به سمت کنترل پاسپورت در طبقه بالا می رفتند و ما ایرانی ها کنار هندی ها و پاکستانی ها به سمت بخش اسکن چشم!! هیچ از مامورین آنجا ناراحت نشدم تنها ناراحتی و دلخوری ام از کسانی بود که این وضع را ایجاد کرده اند!

علیرغم تمام حرف و حدیثها درباره رکود و بدبختی دوبی، زندگی و شور و تجارت در دوبی در نهایت قدرت بود. گرچه ساخت و ساز و انبوه سازی با رکود مواجه شده اما در بقیه بخشها دوبی رو به رونق است و پیشرفت. از سه سال قبل که رفته بودم پیشرفت خیلی بیشتری کرده بود، بلند ترین برج دنیا - بزرگ ترین بازار خاورمیانه با ۱۰ طبقه پارکینگ - برزگ ترین آکواریوم دنیا - بهترین بزرگراه ها و بازارهای دنیا و تجارت و ترانزیت و تفریح و آرامش و آرامش و آرامش.....

۳ - امسال از ابتدا سال عجیبی بود.... چند حرکت بزرگ، چند تصمیم بزرگ، یک شکست بزرگ، و اکنون در آستانه تصمیم و تغییر ی دیگر .... نمی دانم روزگار مرا به کجا می خواهد ببرد؟!

آه آه آه

نوشته شده در شنبه نهم مرداد 1389 ساعت 23:50 شماره پست: 348

پارسال همین روز بود...

هنوز فتنه داغ بود و ما هم مثلا جزو پیاده نظام لشکر فتنه گر... هنوز هم زندان نرفته بودیم که آدم شویم! اما واقعیتش این است که بیشتر کنجکاو بودم و جستجوگر. می خواستم بیشتر ببینم و بدانم از جامعه در حال تحول ایران... بیشتر یک مشاهده گر بودم. می خواستم مثلا جامعه شناسی ای را که خوانده ام به صورت عملی تجربه کنم نمی دانم می خواستم مثلا ۲۰ - ۳۰ سال بعد اگر حرفی حدیثی پیش آمد بنشینم کنار بچه ام و بگویم بله من هم در این روز بوده ام .... من هم در این واقعه بوده ام .... من هم در این جریان این نقش را داشته ام! نمی دانم چرا ما آدم ها اینجوری هستیم؟ شاید هم من اینجوری ام نمی دانم؟! در جواب آن آقا هم گفتم برخی جامعه شناسان غربی برای مطالعه معتادان و مشاهده مشارکتی آنها خودشان معتاد هم شده اند!!

از چند روز قبل گفته بودند مراسم چهلم ندا در بهشت زهرا و همچنین از جلوی مصلی برگزار میشود. من به همراه یکی دو نفر از دوستان عصر به سمت بهشت زهرا حرکت کردیم. مرقد آیت الله خمینی را رفته بودم ولی تا بحال بهشت زهرا نرفته بودم... جو سنگینی بود و بهشت زهرا شلوع! ماشین بنزین چندانی نداشت و در داخل گورستان از یک پمپ بنزین مختصر و کوچک بنزین زدیم. وقتی داشتیم بنزین می زدیم آقای متصدی شاید دلش به حال ماشین کثیف ما سوخت و با آب کمی ماشین را شست! کلا من ماشینم تیره رنگ بود و هست و کلا با هوای خاک آلود قم، کثیف! کمتر آن را می شویم و به آن توجه می کنم... به هرحال از آقای متصدی بعد از دادن کمی پول پرسیدیم قطعه ۲۵۷ کجاست؟ گفت شلوغ است! گفتیم می دانیم و می خواهیم همانجا برویم... گفت: بیکارید؟ گفتیم: آره و با آدرسی که داد رفتیم.

از دور جمعیت پلیس و سرو صدا و خاک و غبار و یگان ویژه و الله اکبر و نماد سبز و... پیدا بود. بلبشویی بود هولناک! گاهی جمعیت می دوید و گاهی پلیس با باتوم در پی آنها... آدم ها می آمدند و می رفتند و فرار می کردند و می دویدند و می خندیدند و می گرییدند و... قیامتی بود!

جالب حضور بعضی بیچاره های از همه جا بی خبر بود که آمده بودند سر قبر مرده هایشان...

بالاخره قبر ندا و سهراب را پیدا کردیم... خانم رهنورد را دیدیم و خیلی چهره های آشنای دیگر را. آقای کروبی هم آمد و فاتحه ای خواند و یگان ویژه محاصره اش کردند و رفت. آن موقع راستی آقای کروبی اینقدر به عنوان سران فتنه مطرح نبود... فکر کنم هنوز جای برگشت داشت! هنوز از این یک میلیارد دلار هایی که آمریکایی ها بهش داده اند، نداشت... جالب است در جلسه اخیر مجمع مدرسین با آقای میرحسین به او گفته اند: سهم ما را هم بده! من هم با یکی از دوستان می گفتم: بابا ما هم هزینه داده ایم هنوز کامپیوترهایمان آن تو است و پرونده داریم به چه سنگینی! اگر یک میلیون دلارش را هم به ما بدهند راضی می شویم!! اما دریغ از یک ریال! فعلا که در بعضی پروژه ها و همایش ها و نمایشگاه ها جشممان به همین دولت مهرورز دوخته شده به جای دولت استکبار جهانی!

باری می گفتم... آقای کروبی هم آمد و رفت و ما هم به واسطه دوستان مختلفی که می دیدیم و جمعیت و شعارهای جالب و الله اکبرها با جمعیت می رفتیم.... ناگهان در این میان کمی آتش توپخانه وسیع تر شد و مثل همه جریانات اینجوری ناگهان باتوم و گاز اشک اور و گاز فلفل و حمله و.... جالب گاز اشک آور در بیابان های پر از خاک بهشت زهرا بود... دود و غبار و گاز در هوا معلق بود و صحرایی محشر ایجاد شده بود... جالب بود آن خانواده ای که همراه با خرما و حلوا می دویدند... جالب بود مایی که بعضی وقتها مجبور بودیم کنار یک قبر مثلا بنیشینیم و فاتحه بخوانیم که مثلا ما از فتنه گران نیستیم... راستی آن موقع خیلی اسم فتنه گر نبود... اسمش جنبش سبز بود... سبز!

اولها که طرفداران میر حسین در خیابانها و قبل از انتخابات نمادهای سبز را استفاده می کردند چقدر بدم می آمد! چقدر این موضوع را عوام فریبی می دانستم چقدر در دلم تحقیر و تقبیح می کردم این حرکت ها را چقدر فکر می کردم ایران نیاز به تعقل و تدبر و بینش صحیح دارد چقدر ساده بودم ساده لوح.... راستی آقای منتظری کجایی؟ آیت الله چرا رفتی؟ همان روز بود بعضی ها پیشنهاد دادند کمی شعار هم برای او بگوییم... اما تا جمعیت آمد گرم شود باز حمله ای دیگر و باز فراری دیگر... آیت الله کجایی؟ هنوز باور نمی کنم رفتنت را. پارسال فکر همین مرداد ماه در خاوه به دیدنت آمدیم... چقدر گرم بودی چقدر خسته بودی چقدر ناراحت بودی از اوضاع چقدر دلم برایت تنگ شده خوش به حالت!

یکبار دیگر فکر می کنم نوشتم در همین اثنا بود که پدرم تماس گرفت که برگرد... او و دوستانش از مجمع مدرسین را زده بودند و با گاز فلفل پذیرایی کرده بودند... آنها زودتر از ما رفتند و زود هم مجبور شدند برگردند... دایی ندا سر مزارش به آنها گفته بود مادرش نتوانسته بیاید اما همه اش تلفن کرده و پرسیده آیا علما آمده اند؟ و با موبایل به آن مادر گفته بود بله علما هم آمدند و چقدر او خوشحال شده بود... اما آنها که رفته بودند بعد از مزار کشته شدگان جنبش به سمت شهدای جنگ... همان جا هتک حرمتشان کرده بودند! جالب است نه اصلا جالب نیست! آنها رفته بودند برای چهلم ... مردم آمده بودند برای اعتراض ... ما آمده بودیم برای تماشا... اصلا گیرم که اشتباه کرده بودیم، اصلاح و سر راه آوردن ما اینگونه باید می بود؟.... آه آیت الله آه آیت الله ... آقای منتظری چقدر حواست به همه چیز بود.... ۲ - ۳ روز بعد از این واقعه بود که با پدر تماس گرفتی و دلجویی کردی و گفتی شنیده ام در بهشت زهرا چند مگس مزاحمت شده اند؟.... آه چقدر این سادگی زیباست... چقدر مثل تو شدن سخت است!

آه! نمی دانم چه بگویم... چقدر در نوشتن در اینجا حواسم باید به همه چیز باشد....

خسته و عصبانی و دل نگران بازگشتیم به منزل.

و امروز یک سال از این واقعه می گذرد و چقدر اتفاقات ریز و درشت برای من جامعه ام و ایران افتاده است. آه آه آه آه

هدف زندگی بعد از چند سال...

نوشته شده در دوشنبه هشتم شهریور 1389 ساعت 23:48 شماره پست: 349

چند شب قبل که با دوستان خوبم (رضا و علی) بحث می کردیم، صحبتمان به مسئله "هدف زندگی" رسید. یکی می گفت هدف زندگی کلا لذت است و اگر در ظاهر هدف دیگری را دنبال می کنیم، برای لذت از آن هدف یا آرمان است که عمل می کنیم. دیگری اما به عقاید ملکیان اشاره می کرد و می گفت هدف زندگی عشق به دیگران و خدمت به بشر است! اما من فکر می کردم و نمی دانستم چه بگویم! چه سوال سهل و ممتنعی! اگر نمی دانیم هدف زندگی چیست پس برای چه زنده ایم؟ و اگر می دانیم پس این هدف چیست؟ سوالی که بارها از خودم کرده ام، بارها جواب داده ام و بارها نیز بی تفاوت و خسته از آن عبور کرده ام.

بیشتر که به این مسئله نگاه کردم، قائل به این حقیقت شدم که میان اهداف و آمال زندگی یک نفر که او را تا پایان عمر همراهی می کند با هدف غایی زندگی بشر باید تفکیک قائل شد، همانگونه که باید تمییز داد میان حقیقت هدف و واقعیت آن در زندگی بشر. یعنی آن هدفی که باید باشد و آن هدفی که در واقعیت بر زندگی بشر در طول تاریخ حکمفرما بوده است. یک تفکیک دیگر نیز لازم است که آن را استاد ملکیان اشاره کرده یعنی کشف یا جعل حقیقت! اگر به خدای متشخص و انسانوار معتقدیم، پس خدا خود هدفی برای زندگی بشر داشته و ما باید آن را کشف کنیم، اما اگر بر بی خدایی دم می زنیم یا خدایی غیر متشخص را می پرستیم، در آن صورت، هدف زندگی جعل کردنی و خلق کردنی است! در هر صورت با این تفکیک ها شاید بتوان راحت تر هدف زندگی را واکاوی کرد؟ چرا که این مسئله سوال ذهنی بشر در طول تاریخ بوده و آنان که خواسته اند با اندیشه و تفکر به آن پاسخ دهند، مشکلات فراوانی پیش روی داشته اند. داستایوفسکی، جالب در این زمینه می گوید: "راز وجود آدمی در این است که انسان تنها نباید به سادگی زندگی کند بلکه باید کشف کند که چرا باید زندگی کند؟"

در ادیان، خصوصا دین متعالی مان اسلام، در ایدئولوژیها، مکاتب و اندیشه ها و در گفتار خردورزان بسیاری در طول تاریخ به این مسئله پاسخ داده شده که هدف زندگی و غایت حیات بشری چیست؟ آیا هدف، سعادت اخروی و ابدی است؟ آیا دنیا مزرعه آخرت است و و این جهان مقدمه آن جهان؟ آیا این جهان توهم و مثلی از حقیقتی است که بعدا به آن خواهیم رسید؟ آیا هدف، آن گونه که بودایی ها می گویند کاستن از رنج ها و آمال بشری است؟ آیا هدف، عشق ورزیدن به انسان است و خدمت به بشر؟ آیا آنگونه که عرفا می گویند هدف ، عشق به خدا است و نزدیک شدن به او و ذوب شدن در او؟ آیا هدف، رسیدن به بهشت موعود است؟ آیا هدف زندگی، کنجکاوی و ارضای آن است؟ آیا هدف، تنها رسیدن به مرحله نیست شدن و مرگ است؟ آیا هدف زندگی، آن گونه که لذت گرایان و اپیکوریست ها می گویند، تنها لذت جویی است یعنی خدا انسان را خلق کرده، او متولد می شود، تجربه می آموزد، علم می آموزد، همسر می گزیند، فرزند آفرینی می کند، عشق می ورزد و خدمت به دیگران می کند و می سازد و خراب می کند و بزرگ می شود و پیر می شود می میرد، تنها و تنها برای این که لذت ببرد؟ یا آن طور که برخی اگزیستانسیالیست ها و نیهیلیست ها می گویند اصلا هدفی برای زندگی متصور نیست! انسان تک و افتاده و تنها در این جهان است و همانطور که بودنش پوچ و بیهوده است، مرگش پایان این پوچی است؟ یا هدف زندگی همان زندگی است؟ اصلا هدف و غایت زندگی زمینی است یا ماورایی؟

به نظرم اگر بحث حقیقت و بایدهای هدف باشد، منطقی است که کمال، غایت حیات بشری است. انسان تنها به این جهان تعلق ندارد، او غیر از جسم، روح دارد و غیر از لذت جویی، عقل! لذا کمال و سعادت اخروی که در راستای کمال و سعادت دنیوی است، بهترین و متعالی ترین هدفی است که برای انسان متصور است، کمالی که در آن هم لذت است هم عشق، هم خدمت به خلق است هم رشد، هم انسان است هم خدا! اما اگر بحث، واقعیت و جلوه هدف است، چنین نیست! به قول دکتر سروش سابقه تاریخی هر مسئله، خود تعریفی از آن می دهد، وقتی در طول تاریخ، این هدف، مد نظر انسان نبوده، چه اعتباری به آن است؟ تجربه بشر نشان داده که این کمال و رشد دنیوی و معنوی برای بشر شعاری بیش نبوده! او در پی رشد مادی، معنویت را فراموش کرده و همین رشد مادی اش، وبال زندگی امروزش شده است! او آنقدر در خودش غرق شده که به هدف فکر نمی کند و زندگی می کند برای زندگی و غرق شده در پوچی و هیچی!

دیشب که در درگیری ذهنی به این سوال یعنی هدف زندگی مشغول بودم، با خود می گفتم آیا نمی شد پاسخی صریح و آسان و مطمئن به بشریت داده شود تا انسان با چشم باز طی مسیر کند؟ اما بر خود نهیب زدم که این همان دامی است که آدمی در طول تاریخ در آن افتاده است. پاسخ به سوال هدف زندگی آن چنان از سوی مکاتب و ایدئولوژی ها، به صورت آسان و زیبا و سطحی به بشر پاسخ داده شده که هر کس در جیبش یک پاسخ یک خطی زیبا و دلفریب برای این پرسش دارد! اما هرگز بدان فکر نکرده و اگر هم فکر کرده، با خستگی و فرسودگی، همان پاسخ یا پاسخی دلفریبتر را برگزیده است! پس باز هم سوال می کنم و بازهم تفکیک می کنم و باز هم می اندیشم و عجله ای هم در نیل به مقصود ندارم، می پرسم: هدف زندگی چیست؟

این مطلبی بود که اسفند ماه ۱۳۸۴ در وبلاگم نوشته بودم و الان خیلی از بخش های آن را فراموش کرده بودم... تا این که امشب یک دوستی ظاهرا از آسمان آمد و پرسید آیا بعد از این چند سال که به خودت وقت دادی، معنای زندگی را فهمیده ای؟ آیا به نتیجه ای رسیده ای؟ تلنگر سختی بود!

آیا به نتیجه رسیده ام؟

در این مدت بارها و بارها با دوستان بحث کرده ام و گهگاهی خودم نیز فکر کرده ام! اما افسوس که دنیا و مافیها آنقدر آدمی را به خود مشغول می کند که کمتر وقت فکر کردن به این امور را به ما می دهد!

امروز معتقدم هدف زندگی همان کمال است... آدم متولد می شود، رشد می کند، خانواده دار می شود، تاثیر می پذیرد و تاثیر می گذارد و خوبی و خوشی و بدی و شر و ناراحتی را طی می کند تا کامل شود تا به کمال برسد تا کاملا انسان شود و یا نمی دانم شاید انسان کامل شود... این به نظرم هدف حقیقی زندگی است.

اما این که چقدر در واقعیت زندگی ما به سمت این هدف حرکت می کنیم و چقدر در لحظه لحظه وجودمان به سمت این کمال حرکت می کنیم، امر دیگری است!

و اما این که این کمال را چگونه تعریف کنیم نیز موضوعی دگر است... شاید در برخی موارد مثل اخلاقی بودن، اثر گذار مثبت بودن و... خیلی ها تشریک معنا داشته باشند و در برخی دیگر از موارد مثل سعادت اخروی و مومن بودن و... کمتر!

اما آن چه برایم حتمی است این است که باز هم سوال باقی است و باید باقی بماند و باید به آن اندیشید که هدف زندگی چیست؟

کلاغ های کاخ گلستان

نوشته شده در دوشنبه پانزدهم شهریور 1389 ساعت 22:48 شماره پست: 350

امروز به سبب یک توفیق اجباری ساعتی را در میدان ارک تهران بودم. کنار میدان دیدم کاخ موزه گلستان باز است و دقایقی در آن مکان قدم زنان تاریخ را ورق زدم.

شمس العماره، موزه مردم شناسی،کاخ و ایوان تخت مرمر و... کاخ ها و اماکنی است که تاریخ حدود ۲ قرن گذشته ایران را رقم زده است. به کلاغ ها نگاه می کردم. .. کلاغ هایی که در باغ ها و چمن های کاخ می رفتند و می آمدند... کلاغ هایی که می گویند ۳۰۰ سال عمر می کنند با خود می گفتم این کلاغ ها چه چیزهایی را دیده اند.

این کلاغ ها کریمخان زند را دیده اند... آن پادشاه عجیب و غریب

خلوت خانه کریمخانی را دیده اند... جایی که ابتدا خلوتخانه کریمخان بود و بعدها آغامحمد خان ظاهرا استخوان های لطفعلی خان را در زیر پله های این خلوتخانه دفن کرد تا هر روز با پا گذاشتن بر این استخوان ها، روز را شب کند... چه اقتداری!!!

این کلاغ ها ناصر الدین شاه را دیده اند و طول عمر طولانی حکمرانی اش را... این که می رفت به غرب و می آمد و هوس می کرد عکاس خانه راه بیندازد... می رفت و می آمد و شمس العماره را به تبع ساختمان های غربی در چند طبقه می ساخت... هوس بازی ها... حرم سراها

سلام دادن های طبقات مختلف مردم به پادشاهان

قلیان کشیدن پادشاهان تخت مرمر مظفر الدین شاه

مشروطه را

تاجگذاری رضا خان.... تاجگذاری محمد رضا شاه... انقلاب

و امروز را.... بیچاره کلاغ ها... بیچاره کلاغ های کاخ گلستان!

... و سیاهی زیباست!

نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم شهریور 1389 ساعت 0:42 شماره پست: 351

... و سیاهی زیباست.

رفتن و آمدن شمع در این تاریکی

شعله های خیزان

شاپرک های رها

این همه تاریکی این همه خاموشی... همه را می شکند

و نشان از آن دارد که سیاهی زیبا نیست

و سیاهی زیباست!

و سکوتش زیباتر

لیک پر زدن پروانه و صدای پر مرغان قشنگ

و نوای خوش آن وحی بلند

و صدای شلیک و صدای گریه

و نوای پر رمز و امید نوزاد

و صداها و نواها

همگی

نشان از آن دارد که نور و آزادی زیباست

زندگی زیباست

رهایی زیباست

و سیاهی زیباست!

من عجب می کنم از نازیبایی روز روشن

روشنی کم چه دارد از تاریکی و غم

و سیاهی زیباست!

(س . ع . ن در ب. ا . ق - ۲۶/۶/۱۳۸۸)

سال 1388

2010-10-29T01:36:00.002+03:30

زمان

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 ساعت 23:0 شماره پست: 318

ثانیه ها از ۸۰ کم می شوند

پشت چراغ قرمز

در حال فکرم

تند تند کم و کمتر می شوند

مثل سالهای باقی مانده عمر

گذران عمر هم کم از این ثانیه های قرمز ندارند که لحظه لحظه کم می شود

چقدر دیگر فرصت است تا دلی بشکنیم

تا در زندگی روزمره غرق شویم

تا غصه خوریم و غصه بیافرینیم

تا لذت بریم و لذت بیافرینیم

تا اثری برجای گذاریم

اثر

اثر آن چیزی که سالها دنبالش بوده ام و هستم

ثانیه های چراغ یک باره کمتر می شود

ظاهرا بعضی وقایع هست که عمر آدمی را یکباره کمتر می کند

و تمام

یک روز هم من تمام می شوم

همچون تمام آنانی که تمام شده اند و می شوند

و تنها آن اثر است که باقی می ماند

چراغ سبز شده

زندگی جدید

آدم های جدید

و من که از پشت هل می شوم که برو

نایست و حرکت کن!

آری باید حرکت کرد در این زمان!

خواب

نوشته شده در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388 ساعت 23:23 شماره پست: 319

دو - سه شب قبل خواب دیدم آقای احمدی نژاد و خانواده اش منزل ما بودند!!

توی خواب آدم بدی نبود! خیلی مسائل را توجیه می کرد.

شاید توی خواب روی رای دادن بهش هم فکر کردم!

رای

نوشته شده در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 ساعت 22:23 شماره پست: 320

این روزها همه از هم سوال می کنند که رای می دهید یا نه؟

یا به چه کسی رای می دهید؟

دارم به این نتیجه می رسم که رای ندادن رای دادن به احمدی نژاد است!

و هر کس هم از من می پرسد به چه کسی رای می دهی می گویم: به کسی رای می دهم که برنامه داشته باشد و تیم قوی! برای عبور از این وضعیت.

واگذار می کنم به ذهن خود شخص که به چه کسی رای خواهم داد.

نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388 ساعت 20:57 شماره پست: 321

هلاکت نامزد رییس جمهوری

نوشته شده در جمعه هشتم خرداد 1388 ساعت 23:2 شماره پست: 322

غروب جمعه از جلوی مسجد سلماسی (از مساجد قدیمی قم که آیت الله خمینی در آن تدریس می کردند) رد می شدم، وارد مسجد که شدم نماز عشا خوانده می شد، اقتدا کردم و خواندم وقتی نماز دوم را می خواندم، روضه حضرت زهرا شروع شد، کیکی آوردند و چای و منبری هم مشغول شد.

نمازم که تمام شد دیدم که حاج آقا تسلیت جریان زاهدان را می گوید و اشاره می کند این وهابی ها آدم نیستند اینها حیوان اند! اگر هی به اینها امتیاز هم بدهیم که این چند روزه داده شد فایده ندارد اینها وقیح تر می شوند! و....

ناگهان یکی از وسط جمعیت گفت: امروز در نماز جمعه گفتند که یکی از نامزدهای رییس جمهوری گفته به این سنی ها مقام می دهد!

آقا گفت: بله من هم شنیدم که یکی از نامزدها از این غلط ها! کرده! .... خدایا! این افرادی که می خواهند به اینها مقام بدهند را یا هدایت فرما یا بعد از رسوایی به هلاکت برسان! ....

صدای آمین بلند حضار ....

و نگاه من به کیک روی زمین!

رای

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 ساعت 23:9 شماره پست: 323

۱ - به شخص آقای کروبی رای نمی دهم! اما....

۲ - به نظرم می رسد ایران امروز نیاز به تعقل بیشتری دارد. پوپولیسم درد بزرگی است که نتیجه اش نه در طی ۴ سال آینده که فکر می کنم تا چند ماه آینده روشن می شود! موج و موج سواری دردی از ما دوا نخواهد کرد. جمهوری اسلامی نیاز به اصلاحات اساسی دارد. ما برای تغییر نیاز به جنبش و تحزب، احساس شهروندی و جامعه مدنی داریم. در عجبم از یک استاد جامعه شناسی که ساعت ها با او درباره مسئله جنبش اجتماعی صحبت کرده بودیم. این موج و تب موجود در جامعه را جنبش می نامد! ا

۳ - این روزها خیلی برای اخلاق جامعه غصه خوردم... وقتی چیزها! را می دیدم. وقتی سیب زمینی ها را می دیدم. وقتی توهین ها را می شنیدم. وقتی بی اخلاقی ها را می خواندم. وقتی از بالا تا پایین از پیر تا جوان و حتی تا بچه ۳ - ۴ ساله درگیر این بی اخلاقی ها شده اند و آن چه مهم نیست ایران و ایرانی و شهروند بودن است!

۴ - معتقدم باید به کسی رای داد که برنامه داشته باشد. تیم کاری اش مشخص باشد، تا حدودی حریص قدرت باشد. حقوق بشر را بشناسد. لااقل در کلام و برنامه هایش حرفی از آزادی، جامعه مدنی، حقوق زنان و تحزب باشد. و فکر می کنم برای تغییر وضع موجود فقط نقد وضع موجود کافی نیست!

۵ - قبلا هم گفته ام در کنش سیاسی ام صرفا عملگرا نیستم. لذا فقط برای رای نیاوردن آن یکی و ایجاد موج برای این یکی نمی توانم به این یکی رای بدهم..... تنها منفعت گرا هم نیستم. چرا که می دانم با رای آوردن و رابطه های موجود با کاندیدایی دیگر، وضع آینده و کاری ام بهتر خواهد شد....

۶ - تحلیل ها و مشاهده هایم می گوید که اگر تقلب سنگینی نشود، مهندس میر حسین موسوی لااقل به دور دوم خواهد رفت و همین نقطه امیدی باقی می گذارد. تا این ۴ سال نکبت بار تکرار نشود!

۷- ساعت ها دوستانم با بحث ها سعی کرده اند تا نظرم را تغییر دهند. اما زیاد فکر کرده ام، برنامه ها را خوانده ام و مشاهده کرده ام به نظرم حیف است که تمام مطالبات و برنامه ها و ایده های روشنفکرانه مهدی کروبی و تیمش بی رای و خواستار بماند!

اگر بحث شخصی بود به خاطر انتقادات مختلف و قابل بحث به مهدی کروبی رای نمی دادم اما در برگه رای می نویسم: مهدی کروبی! بله رای من به تیم و برنامه های کروبی است!

تغییر

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم خرداد 1388 ساعت 10:25 شماره پست: 324

۱ - شاید هیچ تحلیل گر مسائل اجتماعی و سیاسی فکر نمی کرد در عرض یک هفته فضای ایران اینگونه دستخوش تغییر شود. هفته پیش در همین روزها و همین شب ها اوج آزادی و شور و نشاط و شوق و نگاه به آینده در مردم دیده می شد. همه منتظر تغییر بودند. حتی بچه ها شاد بودند و طرفداران دو طیف رقابتی سنگین در جوی کاملا آزاد را تجربه می کردند و این آزادی تا حدی زیاد بود که اخلاق هم در بسیاری از موارد زیر پا گذاشته می شد و امروز بعد از یک هفته...

موج اختناق، فشار، تقلب در انتخابات، قطعی ارتباطات، گردش بسته اطلاعات، فیلتر شدن سایتها، راهپیمایی ها و اعتراضات و تشنجات و بازداشت ها و......

واقعا جمهوری اسلامی کشوری جالب و قابل مطالعه است. در حالی که اکثر مردم تغییری دیگر را در ذهن می پروراندند، این همه تغییر آن هم در یک هفته از عجائب و غرائب عالم است.

۲ - در قم، در عین حال که تجمعات و شادی های بی رمقی برای احمدی نژاد و علیه هاشمی برگزار شد، جو اختناق تا حدی است اعلام حضور ۴۰ - ۵۰ نفره طرفداران میر حسین در روز دوشنبه را آنچنان سرکوب کردند که کسی هوس اعتراض در قم را نداشته باشد. مراجع تقلید و علما آن ها که حکومتی اند در فشارند تا بیانیه تبریک گویند اما اکثرشان ناراحت اند و نگران! می گویند اینها امام زمان و اسلام را ملعبه کرده اند، اینها مردم را به رسمیت نمی شناسند و.... و آنها که غیر حکومتی اند چون آیت الله منتظری و آیت الله صانعی و مجمع مدرسین و... آزاداندیشانه پشت مردم اند و در ضدیت با این شبه کودتا!

۳ - نگرانی از بازداشت ها هم هر روز بیش از دیروز است.... ناراحتیم از بازداشت محمد علی ابطحی روحانی و وبلاگ نویسی که هر کس زندانی می شد از او می نوشت. از حجاریان که با آن حال و وضع ، امروز زندانی است. از رضا جلائی پور که با نشاط و شاداب به فکر میهنش بود و ده ها تن دیگر از آزاد اندیشان و فعالان سیاسی که فکر می کنم بازداشتشان دوامی ندارد و فقط اقدامات کوری است در این تاریکی!

۴ - مهندس موسوی در این چند روز نشان داد که مردی بزرگ است و لیاقت رهبری جنبش امروز ایران را دارد! امیدوارم خسته نشود و بازیچه هم نشود و نترسد..... مردم ایران حتی بسیاری از آنان که به او رای نداده اند، امروز پشتیبان او و اهداف اویند.

۵ - پیشگو نیستم و نمی دانم چه خواهد شد ... اما تنها امید آن دارم با فشار مردم اولین عقب نشینی ها صورت پذیرد که همین اولین عقب نشینی ها مقدمه پیروزی های بزرگ برای ایجاد آزادی و احترام به حقوق مردم خواهد بود... به امید آن روز

فقیه عالیقدر

نوشته شده در شنبه بیستم تیر 1388 ساعت 15:38 شماره پست: 325

روحانیت شیعه در طول بیش از ۱۰ قرن فعالیت در میان مسلمانان و ایرانیان نقش پیچیده ای داشته است. در اکثر این سالیان دراز به واسطه حریت ذاتی و رابطه تنگاتنگ فقیهان با مردم، آنان پشت و پناه مردم بوده اند.

فقیه واقعی از آنجا که هم به گونه ای وابسته به حکومت نبوده و به شکلی اموراتش از وجوهات مردم تامین می شده، در اکثر مواقع نوعی حریت و آزادگی از حکومت دارد که می تواند نقش مهمی در مناسبات میان مردم و حکومت ایفا کند و چه حیف که جمهوری اسلامی با دولتی کردن حوزه، این نقش را تا آنجا که توانست تضعیف کرد. اما خوشبختانه در این وقایع اخیر برخی فقیهان و مجتهدان و مراجع تقلید که وابستگی به حکومت نداشته اند و کمتر به فساد و مال و منال دنیا و قدرت آلوده شده اند ، همراه و همقدم با مردم شدند و آن چه بیش از پیش مایه امید است وجود نازنین فقیه عالیقدر آیت الله منتظری است که می گوید و می نویسد و اعتراض می کند همچنان که گفته است و نوشته است و چوبش را هم در این ۲۰ سال خورده است.

فتاوی او درباره ولایت جائر بیش از هر چیزی در این روزگار خواندنی و ماندنی است! (در پاسخ به روشنفکر عزیز محسن کدیور)

۲ - ۳ روز قبل که در یکی از روستاهای اطراف قم به دیدن این فقیه ماندگار رفته بودیم، دیدم که درد مردم در وجودش موج می زد. با وجود ۸۷ سال سن، هنوز حافظه ای قوی دارد و خودش می آید و می رود. .... می گفت با این که حال ندارم ولی ایمیل ها زیاد است و باید همه را جوابگو باشم.... ناراحت بود از این که سایت هایش با مشکل مواجه شده است... می گفت کارشان را که کردند لااقل زندانی ها را آزاد می کردند!.... (وقتی اسم زندانی ها می آمد درد و غم در چهره اش هویدا بود).... وجود نازنینی است خدایا برایمان حفظش کن!

ظلم

نوشته شده در جمعه نهم مرداد 1388 ساعت 1:30 شماره پست: 326

ظلم هم حدی دارد.....

صبر خدا هم حدی دارد....

متاسفم برای ایران مان با این حاکمان و این حاکمیت!

این روزها چقدر حرف دارم برای گفتن.... و نمی دانم چرا نمی نویسم.

از هر طرف که رفتم بر حیرتم بیفزود!

نوشته شده در شنبه دهم مرداد 1388 ساعت 16:49 شماره پست: 327

* حیرت اول از مناظره احمدی نژاد و آقای میرحسین موسوی آغاز شد... آنجا که او به اسامی خاصی اشاره کرد و بی پروا هر چه خواست گفت....

در طی ۲ ماه گذشته هر چه می گذرد، بهت و حیرت بر ما افزوده می شود. بهت و حیرتی که به عنوان نقاطی عطف در تاریخ ایران باقی خواهد ماند... بهت و حیرتی که تا وقتی زنده ایم با ماست... و بهت و حیرتی که امیدوارم سرآغاز زندگی جدیدی برایمان باشد... هر کداممان در این مدت تجربه هایی داشته ایم و آنان که بیشتر در صحنه بوده اند، بی شک تجربه هایی عجیب تر و بیشتر. من هم برای ثبت در تاریخ ، برای آن که بدانم در این ایام چه می گذرانده ام برای آن که تا حدودی حیرت هایم را ثبت کنم موجز می نویسم نه از تمام آن چه در این مدت گذشته که آن بهت و حیرت هایی که تجربه کرده ام.

* شب بعد از انتخابات از آن شب های عجیب و حیرت انگیز بود... شاید تا صبح تنها ساعتی خوابیدم. هر لحظه که آمار گفته می شد .... هر بار که به فیس بوک سر می زدم... هر بار که اخبار را می دیدم... حیرت می کردم از آن چه می خواهد اتفاق بیفتد.

* روز پنج شنبه ۲۸ خرداد در اوج اعتراضات مردمی در تهران بودم. بعد از آن همه دستگیری ها و بازداشتهای بی جهت... حیرتم از آنجا بود که میلیون ها نفر از میدان توپخانه تا میدان انقلاب حضور داشتند بدون شعار و سر و صدایی... گاهی صدای گریه یک بچه یا اگزوز یک موتور سوار می آمد در این انبوه جمعیت! تنها آنجا شعار داده شد که میرحسین و همسرش با ماشینی روباز از میان جمعیت گذشتند و برای مردم دست تکان دادند. این آخرین روز آرام تظاهرات بود.

* اما شنبه ۳۰ خرداد، حیرت از این همه وحشی گری. از همان میدان انقلاب، حمله و گاز اشک آور و باتوم و ماشین آب پاش. از هر طرف که می رفتیم سرکوب و دعوا.... آنجا جا خوردم که در حال فرار در یکی از کوچه های خیابان کارگر شمالی تنه ام به دختری خورد و روسری اش افتاد و با چه زحمتی در حال فرار آنرا دوباره درست کرد، آنجا نشد از او معذرت بخواهم .... درب های منازل باز بود و هر یک به خانه ای قایم می شدیم و نفس نفس می زدیم! حیرتم آنجا بود که مردم چگونه در میدان توحید نیروهای پلیس را با سنگ عقب می زدند و چگونه آنها گاز اشک آور را مستقیم به مردم شلیک می کردند!.... حیرتم از دیدن دختران و زنانی بود که بیش از مردان قوت و جسارت نشان می دادند.... حیرت از دیدن جوان هایی که گاز خورده بودند و بیهوش کناری افتاده بودند.... حیرت از بی گناهانی که کتک می خوردند به خاطر یک اعتراض کوچک.... حیرت از کشته شدن ندا!

* ۷ تیر ماه اما حیرتی دیگر بود از تجمع معترضان در مراسم ختم دکتر شهید بهشتی. از نگرانی فرزندان دکتر بهشتی از دیدن شخصیت های مهمی که آمده بودند. از کروبی که بی باکانه در تجمع ها شرکت می کرد و از صدای میر حسین موسوی که از پشت موبایل عذر می خواست که نتوانسته بیاید!.... اما در کوچه های اطراف مملو از نیروهای سرکوبگر بود. آن جا در حیرت تمام بودم که ناگهان یگان ویژه به جمعیت آرام حمله کرد... نفراتی بر زمین افتادند، من هم بر روی آنان و عده ای روی من... عینک و کفشم هر یک گوشه ای افتاده بود و پشت سری های من باتوم می خوردند و با چه وضعیتی فرار کردم خودم هم نفهمیدم!... حیرت کردم از این که در همین کوچه های اطراف مسجد قبا، مردم، علی مطهری نماینده مجلس را گیر آورده بودند و با زور جلوی جمعیت قرار داده بودند و پشتش شعار می دادند... او هیچ نمی گفت. اما مردمی که با او به سمت نیروهای سرکوبگر حرکت می کردند ناگهان دیدند که آنها مطهری را نمی شناسند و با باتوم به سمتشان حمله می کنند!.... حیرت کردم از پیرزنی که گوشه ای افتاده بود و بی حال به خاطر گاز اشک آوری که خورده بود.... حیرت کردم از حال دختری که با چه حالی مقابل حسینیه ارشاد جیغ می کشید و فریاد می زد.....

* ۱۸ تیر اما داستان دیگری داشت.... تمام این حیرت ها بود در کنار تمام کشته شده و زندانی ها و وقاحت ها و جسارت ها.... حیرت کردم از صحنه ای که در عکس ها ۵۰ سال قبل دیده بودم... جمعی با قیافه های نتراشیده و مضحک با چماق و باتوم پشت یک وانت عربده می کشیدند و باتوم ها را تکان می دادند! انگار تاریخ تکرار شده است. گویی شعبان بی مخ ،خلف هایی بدتر از خودش پیدا کرده است!... حیرت کردم از حمله به ماشین هایی در میدان ولیعصر... چگونه دو زن ضجه می زدند در یک ماشین چگونه ده ها مامور با باتوم ماشین زانتیای آنها را نابود کردند و آنها را روانه زندان! تنها به جرم فیلم گرفتن از ظلم هایشان!.... چگونه دختری ۱۰ - ۱۱ ساله از ماشین پراید پایین آمد و می لرزید و میگریید که پدرش را به جرم فیلم گرفتن نگیرند!... اما حیرت نمی کردم از حیرت مردم! مردم واقعا حیران بودند از این همه وحشی گری و ظلم! .... آیا ظلم را پایانی نیست؟

* نماز جمعه آقای رفسنجانی داستان دیگری داشت! حیرت از آن همه وحشی گری برای نماز نخواندن! هرجا که رفتیم نگذاشتند نماز بخوانیم.... گاز فلفل از نزدیک حس کردن هم مزه دیگری دارد... کتک زدن جوان ها و بازداشتشان و فریاد آن جوان نخراشیده که نگاه نکنید!.... دیگر حیرت کردن ها کم می شود.... به قول معروف: عادت می کنیم!

* اما بهشت زهرا.... باز هم حیرت. حیرت از این که فاتحه خواندن هم مشکل دارد. حیرت از این که در میان مردگان گاز اشک آور می زنند. حیرت از این که هزاران نفر مامور و لباس شخصی مامورند تا عده ای برای چهلم شهدای جنبش نباید عزاداری کنند! حیرت از آن زنی که با دستان پیروز مقابل آنان می ایستد و چگونه به او تعرض می کنند!

اما حیرتم آنجا افزوده شد که با موبایل از پدرم می پرسم شما کجایید و می گوید: ما برمی گردیم. شما هم برگردید، ما را زده اند! یک لحظه انگاری آب سردی بر سرم ریخته می شود! پدرم را زده اند.! پدرم از اعضای مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم، یک آیت الله، کسی که قبل از انقلاب بارها برای این انقلاب منبر رفته و شهر ها را به هم ریخته، کسی که در زمان شاه بارها زندانی شده، روحانی ای که بعد از انقلاب سالها در مناصب مختلف از جمله نمایندگی امام خمینی مفت و مجانی کار کرده، هیچ حقوقی نگرفته و بحمدلله ذره ای رانت دولتی و و جوهات شرعی در زندگی مان نیاورده، کسی که ده ها مسجد و مدرسه و درمانگاه و بیمارستان و حسینیه و کتابخانه ساخته و تحت نظر او و فرزندانش ده ها نفر همین امروز نان می خوردند کسی که کتابهایش مورد تقدیر است و بارها جوایز مختلف از جمله کتاب سال حوزه را برنده شده، کسی که سالها در حوزه درس خارج فقه و اصول می دهد و رابطه نزدیکی با اکثر مراجع تقلید دارد ... پیرمرد ۶۵ ساله سید روحانی را زده اند!... روز پنج شنبه در ادامه اعتراضات و اقدامات مجمع مدرسین، سه نفر از آنها آیت الله موسوی تبریزی، پدر بنده و حجت الاسلام والمسلمین سلیمانی برای همدردی با کشته شدگان به بهشت زهرا می روند که این امر با استقبال شدید مردم مواجه می شود... بعد از فاتحه بر مزار ندا و دیگران آنها تصمیم می گیرند که به مزار دیگر شهدا بروند که عده ای لباس شخصی مزاحمشان می شوند و با آنها درگیر می شوند و با فحش و توهين آنها را مورد اهانت قرار داده و قصد داشتند به زور سوار ماشین کنند که آقای موسوی تبریزی به شکلی از صحنه فرار می کند. آقای سلیمانی دستگیر می شود و پدرم نیز بعد از که در صورتش گاز فلفل می زنند و یقه اش را پاره می کنند هم به شکلی از صحنه فرار می کند.... آیا جایش نیست حیرت کنم؟!.... شاید هم جایش نیست. اینها در این مدت آن کرده اند که حیرت نباید کرد!

* امروز در خبرگزاری فارس عکس و اعترافات آقای ابطحی در نمایش دادگاه را می بینم. باز هم حیرت می کنم از این همه وقاحت... از این همه پستی... از این همه سیاست های بدتر از ماکیاول.... قیافه های میردامادی و رمضان زاده و ابطحی را که میبنم می خواهم گریه کنم که چه می کنند اینها با نخبگانشان! چه می خواهند بکنند با نسلهای آینده! جواب خدا را چه می خواهند بدهند؟

* کاری از من نیامده و نمی آید برای این جنبش و حرکت! خاصیت و هنری بیش از این نداشته و ندارم تا قدمی بردارم جز این که ببینم و حیرت کنم..... و باز با امید منتظر می مانم و تماشاگر تا ببینم و حیرت کنم!

حکومت با ظلم یا کفر؟

نوشته شده در شنبه سی و یکم مرداد 1388 ساعت 22:46 شماره پست: 328

برای محمد رضا جلایی پور در بند

بعضی وقتها این جملات ائمه شیعیان با این که در فضایی دیگر بوده هنوز که هنوز است خواندنی و شنیدنی است! مگر نبود حکومت صدام حسین مسلمان! مگر در طول تاریخ تداوم های حکومت های به ظاهر کافر و عدم ثبات حکومت های ظلم و جور نبوده اند؟ اصلا معلوم نیست این ظلم و ستم چه خاصیتی دارد که هیچ حاکم و حکومتی را تحمل نمی کند. خدا خود شاهد است که نمی خواهیم آینده اینها را چنین ببینیم ولی چه کنیم که خودشان چاه ویلی بزرگ برای خود می کنند!

نمی دانم این نوشته های خانم شمس را اگر ظلم ننانیم چه باید بگوییم؟

بعد از دو جلسه ملاقات با او بود که مطلع شدیم همسر بیگناه مرا ۳ شبانه روز در سلولی داغ معروف به سلول موتورخانه ( که جنب موتورخانه است و پر از بخار و دود و دم است ) حبس کرده بودند تا به زور او را وادار به اعتراف تلویزیونی کنند. شرایط این سلول به قدری نامساعد و مسموم بوده که او حتی توان نفس کشیدن هم نداشته است. به دلیل وضعیت افتضاحی که در این سلول وجود داشته، حتی دل نگهبان سلول به حال همسر مظلومم می‌سوزد و به بازجو و مسوول بند اعتراض می‌کند و می‌گوید که در این وضعیت، او تلف خواهد شد و از بین خواهد رفت و بعد از آن خواستار تغییر سلول و جابجایی همسرم به محل دیگری می‌شود. بازجوی همسرم که ظاهرا بویی از انسانیت نبرده بود در مقابل این اعتراض زندانبان مقاومت می‌کند اما ماموری که برای سرکشی به وضعیت وی بعد از سه روز درب این سلول را باز می‌کند، هوا را به قدری نامساعد و گرم و مسموم می‌یابد که نمی‌تواند حتی پایش را داخل سلول بگذارد و دستور می‌دهد همسرم را از آن جا خارج کنند. بعد از خارج کردن او از این اتاق مخوف که هیچ یک از اصول اولیه نگهداری از زندانی را دارا نبوده و به اصطلاح غیراستاندارد(!) بوده است، او را با همان حال نزار ناشی از گرمای شدید به اتاق بازجویی می‌برند و ۹ ساعت تمام بدون آب و غذا و در حالیکه رکیک‌ترین فحش‌های ناموسی را به همسر، خواهر و مادرش می‌دهند و در تمام طول مدت بازجویی هم با ته خودکار بر سر او می‌کوبیده‌اند، وادار به اعتراف دروغش می‌کنند و وقتی موفق نمی‌شوند او را بی‌جان در سلول انفرادی دیگری رها می‌کنند. قبل از آن ۳ روز مخوف هم به مدت ۲۵ روز او را در حبس انفرادی مطلق و خلا زمانی و مکانی می‌اندازند و حتی یک بازجویی هم از او به عمل نمی‌آورند تا به قول خودشان او را بشکنند تا به باوری نداشته اعتراف کند.

این اعمال غیر انسانی با یک آدم جانی و مجرم نیست. این رفتار با یکی از نخبگان بزرگ ایرانی است که تنها جرمش دلسوزی برای ایران بوده است! خیلی با رضا جلایی پور دوست نبوده ام اما سالها الگوی زندگی من و دوستانم بود در جامعه شناسی و درس و کنش اجتماعی. و در مجموع چندین مرتبه او را در تهران و قم دیده ام و با او مصاحبت داشتم. سال گذشته بود که در قم با همدیگر به دیدار آیت الله منتظری رفتیم خیلی با انرژی و با همراهی یارانش در پویش موج سوم در پی این بود که خاتمی بیاید و تغییر حاصل شود. بار دیگر در قم دیدمش که روی تز دکترایش درباره روحانیت در ایران تحقیق می کرد در تحقیقاتش از دانسته های ناچیز من هم نمی گذشت. همواره امیدوار بود و پر تلاش. هنوز هم پر امید است و پرتلاش. یک نخبه تمام عیار و یک جوان موفق که به خاطر تنگ نظری های موجود در جمهوری اسلامی باید این وضع را تحمل کند!

می دانم که او تنها نیست! می دانم که خیلی های دیگر هم این روزها شکنجه شدند و حتی کشته شدند!

جقدر این روزها آه هایم بلند و سوزناک شده است؟

وبلاگی برای آزادی جلایی پور http://freejalaeipour.blogfa.com/

جمع آوری امضای جامعه شناس ها برای آزادی جلایی پور: http://www.freejalaeipour.blogfa.com/post-76.aspx

دین و جنبش

نوشته شده در جمعه بیستم شهریور 1388 ساعت 16:32 شماره پست: 329

این حقیقتی غیر قابل کتمان است که جامعه ایرانی به واسطه سابقه و صبغه و رنگ و بوی مذهبی اش بدون دین نمی تواند بازتعریف شود.

بعضی اوقات به شوخی گفته می شود که جنبش سبز مردم را دیندارتر کرده است. و از آنجا که طبقه متوسط به بالا بیش از دیگران به این جنبش تعلق داشته اند، آنها را به سمت و سوی مناسک و شعارهای دینی کشانده است و از همین رو بوده است که مردم الله اکبر می گویند، به نماز جمعه می روند، به بهشت زهرا می روند، قم و مراجع تقلید اهمیت می یابند، مراسم احیا برایشان مهم می شود و.... بارها خود می دیدم که افرادی که شاید خدا را هم قبول ندارند برای همراهی با جنبش و اعلام اعتراض چه الله اکبرها و چه یا حسین هایی می گفتند!

اینها مصداق هایی است برای دینی بودن جامعه ما و نیاز جنبش به دین و استفاده از دین .... وقتی شب های خاص مذهبی مثل شب های قدر به خیابان ها برویم و تجمعات مردم را مشاهده کنیم، هنگامی که شکل های مختلف دینداری مردم را ببینیم، زمانی که اهمیت روحانیت و مراجع را در لایه های مختلف مردم بسنجیم، وقتی توجه خاص مردم به مناسک و اعمال دینی و مذهبی مشاهده می کنیم، آن وقت که حتی شبکه های خارج نشین به این شبها اهمیت می دهند و.... نمی توانیم به حرکتی اجتماعی معتقد باشیم و از دین غافل بمانیم. حقیقت این است که اکثریت مردم ما به گونه ای خاص می اندیشند و تنها با حرکت اکثریت است که می توان تغییر ایجاد کرد و لذا از همین روست که برخی روشنفکران چون دکتر حسین بشیریه می گویند جنبش اجتماعی ایران نیاز به رهبری چون آیت الله منتظری دارد! به نظرم اگر هم دکتر سروش می گوید ما به سمت حکومت فرادینی می رویم، این حکومت نمی تواند ضد دینی باشد.

تا امید هست.....

نوشته شده در دوشنبه سی ام شهریور 1388 ساعت 0:23 شماره پست: 330

((... من ناراحتم برای ایران! ناراحتم از این که من اینجا با چشم بند این سو نشسته ام و شما پشت من آن سوی میز! ناراحتم از این که این گونه استعدادهای ایرانی ها تلف می شود. این گونه انرژی ها هدر می رود. روزانه چقدر از پول بیت المال خرج نگهداری ما و بقیه زندانیان و این تشکیلات می شود! ناراحتم از این که استعداد و توانایی های بالقوه ما به جای این که برای پیشرفت و تعالی ایران به کار گرفته شود این گونه هدر می رود! من نگرانم برای ایرانمان که دلسوزی ندارد. وضع به گونه ای است ما باید مقابل هم باشیم و آینده ما خراب تر از دیروز شود. من ناراحتم برای نسل خودمان که سوخت... من نگرانم برای نسل آینده که امیدی ندارد... ما نظام و جمهوری اسلامی را قبول داریم و البته برآنیم که نظام یک شخص نیست ما هم متعلق به این نظامیم و فکر می کنیم هنوز می توان آن را اصلاح کرد... اما شما!....))

این ها مضمون آخرین جملاتی بود که در جواب آخرین سوال بازجویی نوشتم. از دوشنبه ۲۳ تا شنبه ۲۸ شهریور در زندان اطلاعات و بعد از ساعتها بازجویی و پرکردن ۳۰ - ۴۰ صفحه، پاسخم به این سوال که اگر حرفی برای گفتن داری بنویس، همین ها بود.

به دلیلی نه چندان محکم و به جرمی نه چندان حقوقی به همراه چند تن از دوستان (وحید و سید مهدی و محمد علی و محمد صادق و مهدی و....) چند روزی در این وضع بودیم . گرچه از کار و زندگی افتادیم و خیلی وسایل کارمان هنوز آنجاست و هنوز حکمی برایمان صادر نشده، اما من به شخصه چیزی ندیدم غیر از زیبایی! تجربه ای بود روی تمام دیگر تجربه ها. و هزینه ای بود برای تمام انتقادات!

همان جا به بازجویم (که هم کارشناس ارشد علوم سیاسی بود و هم فکر می کنم طلبه) گفتم که بارها قبل و بعد از انتخابات اشتباه کردید و تلویحا پذیرفت. از مناظره ها گفتم و قطع پیامک و پیام های عجله ای و بازداشت ها و پلمپ ها و کهریزک ها و باتوم ها و اشک آورها او می پذیرفت و می گفت اعلام تقلب هم اشتباه بوده است.... باز هم گفتم این بگیر و ببندهای بعدی هم اشتباه است این که من و دوستانم را هم گرفتید اشتباه است این که نمی خواهید مردم ناراضی را راضی کنید اشتباه است! این که برای خود مخالف و نفرین گو درست می کنید اشتباه است!

او به ظاهر می پذیرفت و مرا تا این حد راضی می کرد که در این سیستم آدم هایی هستند که لااقل به ظاهر (باطنش را نمی دانم) اشتباهات را می پذیرند، این که ما عقیده ای مخالف داریم و دگر اندیش هستیم را می پذیرفت، این که هرکس انتقاد می کند، کافر و حربی و معارض نیست، این که وبلاگم را بخواند و بتواند عقایدم را تحمل کند و همین ها مرا به اصلاح و آینده ای روشن امیدوارتر از گذشته کرد. امیدم بعد از این مدت بازداشت خیلی بیش از گذشته شده است... امیدم به این که روزی همگان بتوانیم در ایرانی آزاد و رو به تعالی زندگی کنیم زیاد شده است.... ما می توانیم ایرانمان را تغییر دهیم و تا امید هست زندگی باید کرد!

پایان قفس

نوشته شده در دوشنبه ششم مهر 1388 ساعت 1:4 شماره پست: 331

دیوارها سرد و سنگین

و من

تنها

در غیاب هرچه باید بودها

و پروانه

در آن سوی حصار خستگی ها

و من

تنها

در خیال رد پرواز قناری ها

چه خامم من چه خام

قناری

خانه اش، لانه اش، فکرش، خیالش

قفس هست و حصار.

قناری

اگر هم خوش صدا

خوش خوان و خوش الحان

خیالش پرواز و زیبایی است

لیک او در قفس تنهاست.

قفس سرد است و سنگین

قفس درد است و زاری

قفس تنهایی است و بی صدایی

قفس دانی است بی موقع برایش

قفس سرد است گرچه گرمش می کنند آن صاحبان ظاهرا دلسوز

قفس نوری ندارد

گرچه نورش می تابد شب و روز

قفس سنگین و بغض آلود و غمبار است

گرچه قناری ظاهرا می خواند از شادی

قفس

فکرش خیالش آرزوهایش را درو کرده

قفس آمال پاکش را وتو کرده

قفس زیباست

نه برای او

برای صاحبان ظاهرا دلسوز و گمراهش.

پروانه ها بیرون

در گردش و گشت و گذارند و نمی دانند از سختی قتاری ها

پروانه ها شادند و می خندند و هردم بر گلی شاخه گلی افتان و خیزانند.

و من

تنها

در این فکرم

که پروانه

که آن مرغک

آن قناری

در قفس در فکر چیست؟

در فکر پایان قفس

در فکر پایان قفس داری و سختی و سنگینی و تاریکی.....

( س. ع. ن. ۲۶ شهریورماه ۸۸ در ب.ا.)

جنگ

نوشته شده در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 12:36 شماره پست: 332

اولین درک من از جنگ، صدای گوشخراش آژیر، دویدن به سمت زیرزمین و پناهگاه، صدای ترسناک ضد هوایی ها، صدای انفجارها و شیشه شکستن ها و ترسیدن ها بود.

درکی مبهم از جنگ در ۴ - ۵ سالگی و اسم شهید و شهادت و دفاع مقدس و فامیل ها و همسایه های شهید و بعدها هم آزادگان و روایت فتح و....

در کنار فیلم های جنگی، یادم می آید در کتاب سوم یا چهارم ابتدایی لغت ((جنگ تحمیلی)) برایم سوال ایجاد می کرد. این که جنگ تحمیلی یعنی چه؟ خیلی ذهنم را آزار می داد.

سوم خرداد و سالروز آزادی خرمشهر برای بزرگترها خیلی خاطره انگیز بود ولی برای ما نه! اصلا درکی نداشتیم که چرا خرمشهر باید سقوط کند که آزاد شود؟ آنقدر تبلیغات و اطلاع رسانی درباره جنگ در این ۲۰ ساله کلیشه ای، شعاری و غلط بود که فکر می کنم اکثر افراد متعلق به نسل ما درک صحیحی از جنگ ندارند. شاید بیش از همه فیلم ها بود که تصویری از جنگ به ما می داد و در این میان فیلم های اولیه آنقدر شعاری و غیر حرفه ای بود که از شهدا و رزمندگان افرادی آرمانی و غیر قابل دسترسی می ساخت. بعدها ((لیلی با من است)) این کلیشه ها را تا حدودی شکست، ((آژانس شیشه ای)) آن را امروزی تر ساخت و ((اخراجی ها)) آن را به لجن کشید!! این مثال ها را از آن رو می زنم که سیاستگذاران هیچ تلاش جدی دیگری برای درک ما از جنگ نکردند. و نسل ما همواره در این مدت نمی دانند جنگ چه بود؟ برای چه بود؟ چرا ادامه پیدا کرد؟ و واقعا کدام طرف پیروز شد؟

من گرچه سعی می کنم نسبت به تاریخ معاصر ایران بی توجه نباشم و مطالعاتی درباره مشروطه و انقلاب اسلامی داشته ام، اما همواره جنگ برایم نقطه تاریکی بوده است.

در این میان خاطرات سیده زهرا حسینی با نام ((دا)) از مقاومت ۳۳ روزه در خرمشهر، شهدای آن دوران، جان فشانی ها، سختی ها و مرارت ها و بدبختی های زمان جنگ که گریبانگیر بخش زیادی از جمعیت ایران شده بود، درک بهتری از آن دوران را برایم رقم زد. وقتی دیدم که این کتاب ۸۰۰ صفحه ای به چاپ هفتاد و سوم رسیده و بیش از ۱۰۰ هزار نسخه از آن به فروش رفته، خوشحال شدم که افراد زیادی توانسته اند با این برهه از تاریخ کشورمان آشنا شوند. چرا که قلم و نگاه در این کتاب در عین کاستی ها و اغراق ها و انحراف ها که قابل چشم پوشی است، بسیار به دور از شعار و شعار زدگی و عوام فریبی و تقدس زایی است. جنگ و دفاع جانانه از میهن به بهترین شکل و ملموس ترین حالت در این کتاب به تصویر کشیده می شود و گاه آدمی می بیند که همراه با راوی در حال اشک ریختن برای مظلومیت ایران و ایرانی است... و وقتی دیدم که داریوش مهرجویی و بعضی از بازیگران ابراز تمایل برای فیلم ساختن از این خاطرات کرده اند، خیلی خوشحال شدم. امیدوارم این موضوع به واقعیت بپیوندد و جنگ و دفاع و رزمندگان و شهدا و جانبازان آن گونه که باید به ایران امروز معرفی شوند.

چه جمهوری اسلامی ای!!

نوشته شده در جمعه یکم آبان 1388 ساعت 21:27 شماره پست: 333

چه جمهوری اسلامی خوبی برای خودمان درست کردیم!

من و زندگی

نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم آذر 1388 ساعت 0:2 شماره پست: 334

بیش از آن که من زندگی را هدایت کرده باشم زندگی مرا هدایت کرده است

بیش از آن که من تصمیم گرفته باشم زندگی برایم تصمیم گرفته است

بیش از آن که فکر می کردم قضا و قدر زندگی ام را رقم زده است

همین جاست که می بینم آذر ماه ۸۷ - آذر ماه ۸۶ - آذر ماه ۸۴ آذر ماه ۷۹ و... چه ایده ها و اهدافی بود و امروز زندگی ام جای دیگری است.... نمی دانم آذر ۸۹ کجای این دنیا ایستاده ام؟!

کاش نمی رفتی ای پیر فرزانه

نوشته شده در دوشنبه سی ام آذر 1388 ساعت 23:55 شماره پست: 335

در این 2 روز هر لحظه یاد چهره پاکش می افتم لرزه بر تنم می افتد... لرزه ای از جنس لرزه مقابل مرقد مطهر امیرالمومنین

این که من و امثال من باید در این دنیا باشیم و این بزرگان زیر خاک

جنازه اش در حیاط منزل شخصی اش، صورتش رو به آسمان، آرام و زیبا.... بستگانش دورش بودند و در حال شیون و زاری و من هنوز در بهت و ناباوری که چگونه از دستش دادیم آن پیر فرزانه را

در این دو روز بارها خاطراتم از او زنده شد... از اولین دیدارها... از شوخی ها.... از انگلیسی صبحت کردن ها.... از آمدن به منزلمان... از تفقدش بعد از چند روز بازداشت...

از اوج اخلاقی بودنش... از درد حقوق بشر داشتنش.... از بزرگی اش و بی آلایشی اش ... از تقوا و خداترسی اش

این دو روز فکر کردم بسیار به تنها شدنمان.... بی کس شدنمان...

بارها در در این دو روز به عکسش به خاطراتش مراجعه کردم... در جمع تشییع کنندگان هزاران نفری .... در حالی که مردم شعار می دادند و از فرصت نبودنش نیز بهره می بردند... در مسجدی که قرار بود مراسم ختمش را بگیرند... در بیت غم آلودش... در فضایی که امشب وجود دارد و عکسهایش از در و دیوار زدوده می شود... بارها فکر کردم به این خاطرات و به این غم ها

تو تعریف جدیدی از مظلومیت دادی

تو مظلوم زیستی و مظلوم رفتی و مظلوم خواهی ماند

می دانم روزی مجسمه ات و نامت بر تارک تاریخ ایران می درخشد اما اینها مرا چه سود؟

کاش باز لحظه ای می دیدمت با آن لرزش دست هایت و آن صفای باطنت

کاش باز بودی و بودی

کاش من رفته بودم و رفتنت را نمی دیدم

کاش نمی رفتی ای پیر فرزانه

این روزها

نوشته شده در پنجشنبه یکم بهمن 1388 ساعت 23:7 شماره پست: 336

این روزها ....

پس از بارها فکر کردن به رفتن آن یار پیر

پس از بارها استرس از آینده....

پس از بارها فکر کردن به مشکلات پیش رو و مسائل اقتصادی و کاری و...

پس از دیدن فیلم های آزاردهنده روز عاشورا و غم کشته شدن مردم

پس از بیم و امیدهای فراوان

این روزها....

خبرهایی می شنویم که شاید بتوان امیدی برای آینده دید

شاید....

ایستادگی

نوشته شده در پنجشنبه بیستم اسفند 1388 ساعت 0:49 شماره پست: 337

یادش به خیر حدود ۵ - ۶ سال قبل بود در دانشگاه شهید بهشتی و در انجمن اسلامی دوستان سبب خیر شده بودند و آقای احمد قابل چند جلسه ای به صورت خصوصی در محل انجمن به سوالات ما پاسخ می داد.

۵ - ۶ دانشجوی جامعه شناسی بودیم که هر هفته پای صحبت های آقای قابل می نشستیم و درباره تعقل و تعبد سوال می کردیم و جواب می شنیدیم و سوال های جدید در ذهنمان می پرواندیم. بی گمان وضعیت دینداری و اندیشه من نسبت به دین و عقل نشات گرفته از آن سری جلسات است... خیلی با حوصله و با دقت و جسورانه و عالمانه از دین می گفت از نوآوری در دین از نواندیشی دینی و تعریف های جدیدش از دینداری و نسبت وثیق دینداری و عقل مداری

هر هفته وقت می گذاشت و می آمد و بی توقع و بی منت برایمان استادی می کرد و می رفت

آخرین جلسه که مصادف با آخرین روزهای تحصیلی بود بعد از صحبت های علمی کمی هم از زندانهایش و بازجویی ها و برخوردهایش گفت تجربیات جالبی داشت و بسیار از جسارت ها و ایستادگی هایش گفت که برایم بی شک درس آموز بود.... هر روز آماده بود که بازهم به زندان رود و آنجا خیالش راحت باشد.

خیلی به آیت الله منتظری علاقه داشت و از این که در روز وفات آن مرحوم در راه آمدن به قم دستگیرش کردند دلم خیلی سوخت... اما وقتی ۲ - ۳ روز قبل در سایتها دیدم که او را با غل و زنجیر و دست بند و پابند به دادگاه آورده اند.... جگرم سوخت!

خدایا چرا اینان این می کنند با خود چرا؟

پایان 88

نوشته شده در شنبه بیست و نهم اسفند 1388 ساعت 0:5 شماره پست: 338

امسال سال عجیب و غریبی بود

برای اتفاقاتی که در طول این یک سال تجربه کردم و تجربه کردیم می توانم القابی بگویم:

سال شور و شوق

سال عوام فریبی

سال نکبت و بازگشت نکبت

سال خیزش عمومی و انتقاد سراسری

سال راهپیمایی های نسل سوم سال اعتراضات طبقات بالا

سال در انتظار بودن

سال باتوم خردن و گاز اشک آور دیدن و دویدن

سال وارونه شدن خیلی چیزها

سال زندان و زندان و زندان

سال پرونده دار شدن

سال ضرر و ضرر و ضرر

سال رفتن او

سال رشد و ثبات

سال مشهور شدن و پختگی

سال رکود

سال فکر کردن برای تغییرات اساسی

سال ۸۸ هم تمام شد باتمام خوشی ها و سختی ها و غم ها و ناگواری ها....

برای سال بعد برنامه هایی است که امیدوارم سال خوبی برای همگان باشد.

اسفند 1387

2010-10-29T01:35:00.001+03:30

اخلاق در سیاست

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 ساعت 23:28 شماره پست: 317

مدت ها ست که معتقد به حضور اخلاق در سیاست هستم و عمل گرایی و کارکرد گرایی صرف در سیاست را نمی پسندم. از همین رو بوده که در رای دادن هایم خیلی با دقت عمل کرده ام و زیر علم هیچ کس هم سینه نزده ام. بعد از اعلام حضور آقای خاتمی هم خیلی مشکوک بودم که باید به او رای بدهم یا نه؟

اما حرکت اخیر آقای خاتمی در انصراف و دیگر حرکات اخیرش و صحبت هایی که در ملاقات های خصوصی اش می گفت و خبرش می رسید... بر من این باور را ایجاد کرد که او نیز حضور اخلاق در سیاست را باور دارد.

بهمن 1387

2010-10-29T01:34:00.001+03:30

فرق ایران و آمریکا

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم بهمن 1387 ساعت 23:35 شماره پست: 315

در میان تمام تفاوت هایی که میان آمریکا و ایران می شود دید یک تفاوت دیگر هم امشب به نظرم رسید

در آنجا با وجود تمام نخبگان و فرهیختگانش یک رییس جمهور چهل و چند ساله سر کار می آید و به فکر تغییر است و در اینجا ما ناز می کشیم و ظاهرا تمام آرزویمان این است که که رییس جمهوری بیاید که ۱۰ - ۱۲ سال پیش رییس جمهور شده بود یا نخست وزیری رییس جمهور که آغاز نخست وزیری اش بیش از ۲۰ سال پیش بوده است! با این اوصاف قصد تغییر و اصلاح و گردش نخبگان و.... را نیز داریم!

اوضاع غریبی نیست! ایران است و متفاوت....

برابری دیه

نوشته شده در شنبه بیست و ششم بهمن 1387 ساعت 23:11 شماره پست: 316

پریروز که می خواستم ماشین را بیمه کنم، مسئول اداره بیمه گفت یک شرایط جدید هم به بیمه اضافه شده به نام ((برابری دیه زن و مرد)) که بیمه های قدیمی هم باید آن را تکمیل کنند و اگر نیاز به پرداخت دیه شد، بیمه، مبلغ دیه زن و مرد را به طور مساوی پرداخت کند.

خیلی خوشحال شدم که به همین راحتی قوانین و اصولی که تا چندی پیش وحی منزل شمرده می شد و زن، نصف مرد می ارزید، نسخ شده و قوانین هم به سختی و جدیت در این مورد اجرا می شود! واقعا جای بسی امید!

دی 1387

2010-10-29T01:33:00.001+03:30

این حس ها

نوشته شده در سه شنبه دهم دی 1387 ساعت 0:23 شماره پست: 314

امروز دفاعیه دوستم رضا برای کارشناسی ارشد در رشته جامعه شناسی بود. پایان نامه ای در زمینه جامعه شناسی ادبیات و مقایسه حجازی و هدایت بر اساس تئوری میدان بوردیو. مجموعا خوب بود گرچه از قبل هم به او گفته بودم این گونه تز ها را نمی پسندم و کاربردی نمی دانم اما به هرحال خیلی زحمت کشیده بود و حدود ۲ سال با دقت و وسواس زیاد روی آن کار کرده بود.

اما حضور در جلسه دفاعیه برایم حس های زیادی به همراه داشت. بعضی وقتها ست آدمی در یک برهه و یک زمان و مکان خاص حس های زیادی را با هم تجربه می کند و این اختلاط حس ها او را به حالتی غریب می برد.

حس نوستالژی، حضور در محیط آکادمی بعد از چندین ماه.... باز شدن درب های سالن اجتماعات شریعتی ورود دوستان قدیم و هم کلاسی های قدیم! و سلام و علیک ها و احوالپرسی های بعد از جلسه.

حس شادی... شادی از موفقیت یکی از بهترین دوستانم که بالاخره خیالش از بابت پایان نامه راحت شد!

حس حسرت و غمی که این جور موقع ها به دلایل مختلف سراغم می آید....

حس تعجب ....

حس آّه...

و حس های دیگر...

آذر 1387

2010-10-29T01:32:00.001+03:30

خدای بزرگ و خوب

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 ساعت 20:32 شماره پست: 312

۱ - قبلا که خیلی در وبلاگ نویسی به روز بودم فکر می کردم چرا بعضی ها که وبلاگ دارند و کار هم دارند نمی آیند از تجربیات روزانه شان بنویسند بالاخره نیم ساعت که در شبانه روز برای این کارها وقت دارند!... اما امروز و امروزه است که می فهمم چرا نمی نویسند!

۲ - حدود ۶ ماه قبل که به سفر عمره مشرف بودم توی طوافها، توی عمره به جا آوردن، توی صفا و مروه، مقابل ضریح نبی اکرم و توی بقیع هر موقع حالتی معنوی دست می داد و به جایی می رسید که از خدای بزرگم چیزی بخوام، آن وقت توی فرامین کوتاه مدتم سه چیز را می خواستم به مورد اولی هم ۲-۳ ماه اول رسیدم، مورد دوم یک سفر کربلا بود که الحمدلله آن هم نصیب شد و امشب عازمیم و یک مورد سوم خوب دیگر هم هست که اگر خودش بخواهد تا آخر امسال آن هم انجام شود... با این اوصاف نباید این خدای بزرگ و خوب را دوست داشت؟

۳ - خدا بعضی وقتها بد جوری درهای رحمت و توبه را به روی آدم می گشاید! کاش قدر بدانم.

سفر عراق

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387 ساعت 21:27 شماره پست: 313

کلا سفر آمیزه ای از تجربه و آموزه است و البته سفر به کشور عراق که فارغ از یافت های معنوی اش، منبع تجربه و تحمل سختی است و علی الخصوص سفر این مرتبه ام که همراه با دوستی بزرگ و دانا بود و برای همیشه برایم به یاد ماندنی خواهد بود.

خیلی دوست داشتم که وقت و حوصله داشتم و از سفر می نوشتم سفرنامه ای می نوشتم از تجربیات و خاطره ها و دیدنی ها و شنیدنی ها که فعلا میسور نیست.

دوست داشتم می نوشتم از سختی های سفر، از ابتکار فرماندار قصر شیرین که دستور داده همگان یک شب را در آنجا سپری کنند و بعد به خسروی بروند، از مسیر های امنیتی عراق از جاده های خراب از سیطره ها و نیروهای نظامی که شاید هر یک کیلومتر کنترل جاده ها را تامین می کنند از کاظمین بنویسم از غربت حرمین امامین کاظمین از استقبال و دعوت متولی حرم، از آن نان های خوشمزه عراقی (خبز صمون) از (جبن و لبن)، از آن هتل عجیب و غریب از رفتن به بلد و امامزاده سید محمد بالاتر از بغداد از دعوت کردن یک عراقی به ناهار از ایستادن او کنار سفره و تماشا کردن غذا خوردن ما به رسم ادب، از رفتن به سامرا از امنیتی بودن آن شهر ، دیوارهای حائل شهر، عجیب و غریب بودن شهر و غربت دو امام غربت شیعه غربت امام زمان گنبد خراب و ضریحی که دیگر نیست و حرمی خلوت و ترس و دلهره در نگاه مردم و پلیس! از کربلا بنویسم و عرفه از حرم غریب امام حسین از نجف از امام علی از هیبت و ابهت امیرالمومنین که اگر حضور روحش را حس کنی آرامش نداری! از راننده تاکسی های عراقی که دائما دبه می کنند و اعصابی برای ما نمی گذارند! از کباب های جالب عراقی از شاورمایی که می خوری و ۲ - ۳ روزی حالت خراب است! از صحبت کردن های شکسته عراقی (شیت گول) (شیت ریت) (چان) (چیبیر) (بانزین خانه) و... از احترام صاحب خانه نجفی مان از خانه زیبای کربلایمان از آیت الله سیستانی و صحبت های جالب او، از دیدن اقوام و همشهری ها و معاریف ایرانی از گران بودن کرایه ها، از تمیزی رو به تزاید عراقی ها و چیزی که عجیب است یعنی تمیزی! از سیگار و سیگار و سیگار و راننده هایی که شاید روزی ۱۰۰ عدد سیگار می کشند! از بچه های عراقی از شهرهای عراقی از آمریکایی هایی که در جاده ها می آیند و می روند و ماشین ها باید بایستند و کینه و نفرت اکثر راننده های عراقی که با لعنت الله علیهم اشاره به آمریکایی ها می کنند! از آمریکایی هایی که در مرز از ما انگشت نگاری و اسکن چشم می گیرند و....

بی شک سفر به عراق سفر جالبی است!

آبان 1387

2010-10-29T01:31:00.001+03:30

حلقه اسارت

نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 ساعت 22:25 شماره پست: 311

هر چه هم در این دنیا در پی فردیت باشیم، باز سنتها، اخلاقیات، هنجارها و ارزشها ما را در چنبره و زنجیره ای از قواعد رفتار اسیر می کنند که توان حرکت و تغییر و فرار نداریم.

ظریف اینجا که خیلی اوقات این حلقه اسارت آن چنان با مهارت و زیبایی دور ما پیچیده می شود که تا پایان عمر نیز از آن آگاه نمی شویم!

هر گاه خواسته ام از این حلقه ها جدا شوم با اعتراض و اعجاب اطرافیان مواجه شده ام واکنون هراسی همراهم است که اگر در آینده باز بخواهم بر این مرام و مسلک حلقه را برشکنم انگ و برچسبی گیرم شود که مبتلا به دمدمی مزاجی و عدم ثباتم!

مهر 1387

2010-10-29T01:30:00.003+03:30

اخلاقی بودن سخت است و دشوار

نوشته شده در دوشنبه یکم مهر 1387 ساعت 23:3 شماره پست: 309

از منظر من اخلاقی زیست کردن از هر چیزی در حیات بشر مهم تر است. مسلمان بودن، ایرانی بودن، مرد بودن، مهندس و دکتر بودن، پولدار شدن و قدرتمند شدن، وجهه و پرستیژ فرهنگی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و... همگی بی اخلاق و بی معرفت اخلاقی نمی تواند آدمی را آن کند که باید!

اما همانگونه که گفتن از اخلاقی بودن آسان است، اخلاقی بودن و اخلاقی رفتار کردن سخت است و مشکل. در روزگاری که همه چیز با هم خلط می شود و همه کس آن می کند که دلش و مرامش آن را درست می یابد، یافتن اخلاق و اخلاقی بودن بیش از هر چیز سخت شده است. امروز به قول فیلسوفان اخلاق، شخص در مورد آن چه خودش یا دیگری باید در وضع خاصی انجام دهد،گیج و مبهوت است! اما همان فیلسوفان هماره نسبت به این نظر که معیار ماباید قواعد همان فرهنگی باشد که در آن زندگی می کنیم، انتقاد داشته اند.

اینجاست که زندگی برای کسی که بخواهد اخلاقی زیست کند بیش از پیش دشوار می شود. از یک طرف او در مظان این است که با عمل ننمودن به قواعد و هنجارهای اجتماعی و با عزلت گزینی و اجتماع گریزی، ساز خویش را کوک می کند و نمی تواند اجتماعی و با مردم بزید، از دیگر سو اگر او در این قواعد و فشار ها و هنجارها زشتی و پلشتی و بیهودگی ببیند، نمی تواند دم بر نیاورد و آن کند که دیگران از او می خواهند.

آدم اخلاقی می بیند و می داند که قواعد بالفعل جامعه اش هرگز دقیق نیستند، همیشه استثنا پذیرند، هر روزه با یک دیگر در تعارض اند و بر گیجی و مبهوتی وی می افزایند. او دروغ مصلحتی را می آموزد، ریا و نفاق را یاد می گیرد، تهمت و غیبت را می شنود و می آموزد و... و همه این کارها را می آموزد و انجام می دهد تا آدمی نرمال و هنجار طلب برای جامعه اش باشد! او می بیند که در عین حال این قواعد، خشک و منفی و محافظه کارانه اند... این قواعد هرگز خلاق و سازنده نیستند و هر روز ممکن است با مصلحت تغییر کند در عین حال آنجا که باید تغییر کند، خشک و بی خاصیت اند.

اینجاست که باز پی می بریم اخلاقی بودن سخت است و دشوار.

زندگی

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387 ساعت 23:7 شماره پست: 310

گفت: آدمها دو دسته اند یا زندگی اونها را به بازی می گیره یا اونها زندگی را به بازی می گیرند!

گفتم: اشتباه می گی آدمها سه دسته اند: یا زندگی اونها را به بازی می گیره و نمی فهمند، یا زندگی اونها را به بازی می گیره و می فهمند یا زندگی اونها را به بازی می گیره و خیال می کنند که اونها زندگی را به بازی گرفته اند!

شهریور 1387

2010-10-29T01:30:00.001+03:30

دکتر شدن چه آسان!

نوشته شده در دوشنبه هجدهم شهریور 1387 ساعت 23:27 شماره پست: 308

یک خاطره ای از قبل بود که روز جمعه برایم دوباره تداعی شد.

دو سال و اندی قبل برای کارهای حلقه جامعه شناسی ای که تشکیل داده بودیم، قصد کردیم که با برخی از اساتید صحبت کنیم. برای اولین صحبت هم استاد بزرگ جناب دکتر بشیریه را انتخاب کردیم. بالاخره از ایشان وقت گرفتیم و صحبت را آغاز کردیم و درباره اهداف گفتیم و این که ما فارغ التحصیل جامعه شناسی هستیم و دوست داریم کارهایی شروع کنیم و... ظاهرا جناب ایشان (که امروز جای خالی شان در عرصه علوم سیاسی و جامعه شناسی سیاسی ایران به شدت احساس می شود) بر این خیال افتادند که ما فارغ التحصیل مثلا دکترای جامعه شناسی هستیم و خیلی تحویل گرفتند و گفتند یک سری ترجمه ها و تحقیق ها هست که می توانیم با هم در موسسه نگاه معاصر همکاری کنیم و... ما هم به روی خودمان نیاوردیم و رفتیم و قول هایی دادیم و گرفتیم و مثل اکثر این جلسات نتیجه ای هم نگرفتیم. ولی بین خودمان همیشه می گفتیم و می خندیدیم که بله! ما دکترای جامعه شناسی هستیم و دکتر بشیریه هم در جریان است!

حالا واقعه ای که این مسئله را برای من تداعی کرد، جریان افتتاح درمانگاه خیریه امام صادق بود که روز جمعه اتفاق افتاد. قبلا هم اشاره کرده بودم که با کمکهای دفتر آیت الله سیستانی و مخصوصا همت پدرم و تلاش و مدیریت برادرم درمانگاهی بسیار زیبا و مجهز که بزرگترین درمانگاه ایران محسوب می شود در یکی از مناطق محروم قم ساخته می شود که چند ماه گذشته من هم در جریان ساخت آن کمک هایی کردم. بگذریم که در مدت حضورم بسیار لقب دکتر و مهندس را می شنیدم، اما نکته جالب حضور دکتر لاریجانی رییس مجلس در جریان افتتاح رسمی درمانگاه در روز جمعه بود که وقتی وی بعد از افطاری در حال بازدید بود، در شلوغی دستی با من داد و سلام و علیک کرد و گفت: آقای دکتر! خسته نباشید آقای شهرستانی (داماد و رییس دفتر آیت الله سیستانی) خیلی از شما تعریف کردند!... من باز هم جا خوردم و تشکر کردم و حیران ماندم چطور جدیدا دکتر شده ام؟!

ظاهرا دکتر شدن خیلی آسان است! راستی یک موقع قرار بود از این دکترهای قلابی دانشگاه هاوایی را هم بگیریم که قسمت نشد!

مرداد 1387

2010-10-29T01:29:00.003+03:30

تعهد شتری

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مرداد 1387 ساعت 23:4 شماره پست: 306

امروز که برای امری اداری به یکجا مراجعه کرده بودم، گفتند برای ارائه مجوز به تو باید ازدواج کرده باشی.

من هم همینطوری گفتم که به زودی ازدواج خواهم کرد و مقدماتش انجام شده است. (مقدماتش یعنی این که می خواهم به این موضوع جدی تر فکر کنم... این را البته در ذهنم گفتم).

آقای مسئول هم گفت: مسئله ای نیست! بعد یک کاغذ جلویم گذاشت که باید تعهد بدهی و متنی را دیکته کرد که من تا سه ماه دیگر ازدواج خواهم کرد وگرنه تبعات آن به عهده اینجانب است!

هر چه هم با شوخی و خواهش و اصرار خواستم از زیر بار این تعهد خارج شوم، امکانش نبود و آقای مسئول هم با جدیت می گفت این شتری است که در خانه همه می خوابد و این تعهد هم شاید توفیقی بشود که زودتر بیچاره شوی!!

بالاخره این تعهد شتری را داده ام ولی .....

گلشن راز

نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387 ساعت 23:9 شماره پست: 307

یکی از کتابهایی که جدیدا خوانده ام، گلشن راز اثر سعدالدین محمود شبستری است.

گلشن راز اثری است خواندنی که در سال ۷۱۷ هجری قمری در پاسخ به ۱۵ سوال امیر سید حسینی هروی یکی از صوفیان هرات سروده شده است و نکته جالب اینجاست که سوالات و مباحث عمیق عرفانی و تا حدی فلسفی از سوی شبستری به شعر درآمده و سروده شده است.

شیخ محمود شبستری بعد از ثنای پروردگار و مدح انبیا و اولیا خود ادعا می کند که:

به عون و فضل و توفیق خداوند بگفتم جمله را در ساعتی چند

و با بیانی زیبا و خواندنی سوالات عرفانی و فلسفی را پاسخگو می شود. از جمله درباره تفکر:

نخست از فکر خویشم در تحیر چه چیز است آن چه گویندش تفکر؟

و با منطق و فلسفه خاص خویش و یا با تمثیل و قاعده و مثل درباره هر یک از سوالات شرح و اشاره می کند.

او از ماهیت آدمی می گوید:

که باشم من؟ مرا از من خبر کن چه معنی دارد اندر خود سفر کن؟

از سیر و سلوک می گوید:

چرا مخلوق را گویند واصل سلوک و سیر را چون گشت حاصل؟

سوالات مربوط به نمادها و تمثیل های عرفانی را جواب می دهد:

شراب و شمع و شاهد را چه معنی است؟ خراباتی شدن آخر چه دعوی است؟

و به همین منوال سوال و پاسخ را به صورت منظوم درآورده و اثری ماندگار در زبان و ادب فارسی بر جای گذاشته است.

گلشن راز چندین مرتبه چاپ و تصحیح شده که یک مورد آن به شکلی زیبا و شکیل توسط انتشارات ایران یاران منتشر شده و چاپ دوم آن برای سال ۱۳۸۶ است.

لینک در ویکی پدیا متن کامل کتاب در سایت قفسه

تیر 1387

2010-10-29T01:29:00.001+03:30

یک دو سه

نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 10:4 شماره پست: 303

یک - ۲ - ۳ روزی رفتم همدان. شهر خوب و دیدنی ای به نظرم رسید. وقتی شادی مردم را در پارک ها و میدان های سر سبز شهر و جای جای آن مثل آبشار گنجنامه و تپه های عباس آباد و... می دیدم خوشحال می شدم. در عین یاس و نا امیدی و فشار زیاد اقتصادی وقتی زن و مردها، دختر و پسرها، دختر بچه ها و پسر بچه ها را کنار هم می بینی، وقتی بادبادک بازی پدرها با بچه ها را می بینی، وقتی شاد بودن را در چهره خیلی ها می بینی، واقعا جای امید هم باقی می ماند.... همدان شهر خوبی است، هم سرسبزی ها و هوای خوبش، هم تاریخ کهنش که دروازه تمدن و فرهنگ ایران زمین نام گرفته با آن تپه های هگمتانه، هم نوای نی با شعر های زیبای باباطاهر در مقبره اش، هم آرامگاه بو علی سینا حکیم و فیلسوف بزرگ ایرانی، هم شگفت انگیز ترین غار آبی جهان، علی صدر ، هم حلوا زرده و انگشت پیچ و کماجش و.....

دو - در مسیر حرکت به همدان که دوستم رانندگی می کرد، غفلتا برای سرعت زیاد از سوی پلیس متوقف شدیم،علی القاعده ۲۰۰۰۰ تومان جریمه دشتمان بود. دوستم فکری به نظرش رسید من هم مخالفتی نکردم و خواستم تستی کنم ببینم وضع چقدر خراب است. لای کارت و بیمه ماشین دو تا ۲۰۰۰ تومانی گذاشت و رفت پیش پلیس. پلیس محترم چند سوالی کرده بود و گفته بود توی ماشینت کی هست؟ او هم گفته بود آقای ... برج ساز هستند!!! پلیس هم گفته بود حالا این پول ها برای کیه و.... بالاخره گفته بود این که کمه! و مقداری دیگر هم گرفت و جریمه را بی خیال شد!... فقط به این نتیجه رسیدم که ظاهرا وضع خیلی خراب است!

سه - همین قدر کافی است..........

ایران یکصد سال پیش

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387 ساعت 13:31 شماره پست: 304

«سون هدين»، یک عكاس سوئدي است كه حدود 100 سال پيش در بين سال‌هاي 1265 تا 1286 هجري شمسي از كوير و بخش مركزي ايران عكاسي كرده است. عکس های دیدنی او از کویر ایران، مدرسه ها، مساجد، عشایر، جوان ایرانی، رجال سیاسی و... بسیار دیدنی است.آثار او با همکاری سفارت سوئیس و فرهنگسرای نیاوران در نگارستان اشراق به نمایش درآمده است.

دو تا از عکس های او به نظرم جالب آمد:

یکی عکسی از مسجدی در شهر بسطام

البته بیشتر آن فردی که بالای مناره مسجد خود نمایی می کند!

دیگر گروه تئاتر بیابانی در کویر مرکزی ایران که در صد سال پیش نیز نمایش اجرا می کرده اند.

و اینجا هم البته این آقایی که خیلی احساس هنرنمایی می کرده است!

ما ایرانی ها هم مردمی هستیم!

تکمله: این دو عکس از جوان رعنای ایرانی در یکصد سال پیش و نیز دختران محجبه ایرانی نیز به نظرم جالب آمد:

سگسوالیته در روزگار ما

نوشته شده در پنجشنبه بیستم تیر 1387 ساعت 23:28 شماره پست: 305

متن ذیل، مقاله ای است که در اولین شماره مجله اینترنتی پاییز درج شده است.

چه می شود ما را؟

رشد روزافزون جرم و جنایت جِنسی، پیام های کوتاه و جوک های روز افزون، فیلم ها و عکس های رو به تزاید در موبایل ها که در گوشی موبایل هر دختر و پسر و زن و مردی با هر سن و سال یافت می شود، سی دی ها و دی وی دی ها، سایت ها و وبلاگ ها و آمار سرچ و جستجوی اینترنتی هر ناظر ولو غیر محققی را با این حقیقت مواجه می سازد که معضل جنِسی به یکی از مسائل و آسیب های اجتماعی در ایران مبدل شده است که روز به روز آثار و کج کارکردهای فراوانی را در پی دارد و آینده ای نه چندان روشن را فراروی جامعه و نسل آینده قرار می دهد. گرچه برخی آمارهای منتشر شده یا محرمانه نیز موید مطلب هستند اما این مسئله همان طور که اشاره شد به آمار و تحقیقات اجتماعی گسترده نیازی ندارد، نگاهی دقیق تر به جامعه و دوستان اطرافمان، فیلم ها و عکس ها و صداهایی که در موبایل ها بلوتوث می شود، اس ام اس هایی که پخش می شود، آرزوها و آمال و دغدغه و بازی و سرگرمی دوستان و همسالانمان و نیم نگاهی به صفحه حوادث روزنامه ها مطلب را به وضوح روشن می سازد!

مسئله انحرافات جنسی از جمله مسائل اجتماعی است که تعلقش به دوران قدیم، برای آن تاریخی گسترده و طولانی فراساخته است. در اساطیر، افسانه ها، اخلاقیات و تاریخ نوع بشر اشاره به مسئله جنسی جایگاهی قابل توجه دارد، همانگونه که در ادیان مختلف ممنوعیت ها، هنجارها و امر و نهی ها و راهکارها و دستورالعمل هایی برای آن در نظر گرفته شده است. این مسئله تا آنجا عمق دارد که باید به این حقیقت اذعان کنیم که شهوت و انحراف جنسی در هیچ لحظه ای از تاریخ بشر، دست از سر ما بنی بشر برنداشته و در طول تاریخ تنها شکل و حالت و شدت و ابعاد این مسئله بوده که متفاوت شده است همانگونه که امروز نیز ابعاد گسترده آن در پو رنوگرافی و مجازی شدن سگس و... قابل مشاهده است .

نکته اینجاست که فارغ از کم و کاست مسئله انحراف جنسی، تعریف و تحدید آن نیز در طول تاریخ متغیر بوده است، امروز خیلی از رفتارهای جنسی که در گذشته انحراف به شمار می رفت، مسئله ای پذیرفته شده تلقی می شود و در عین حال ابعادی از رفتارهای جنسی مثل همجنس گرایی همین امروز هم در جوامع مختلف، عکس العمل های متفاوتی به دنبال دارد. بحث ما در این مقال بیشتر حول محور ((تجاوز جنسی)) نوعی انحراف و جنایت جنسی که در هر زمان و مکانی به عنوان انحراف و خطایی غیر قابل جبران مطرح است و آثار و تبعات فراوانی را نیز در پی دارد. به قول آنتونی گیدنز، تجاوز جنسی، تنها یک حمله جنسی و حمله به جسم یک نفر نیست، بلکه یورشی است به شخصیت و کرامت و روحیه فرد و هراس از این تجاوز و قربانی شدن نیز در دل و فکر اکثر زنان وجود دارد. تجاوز جنسی در هر فرهنگ و جامعه ای دردناک و آسیب زاست و واکاوی چرایی و چیستی آن و بررسی ابعاد آن و البته ارائه راهکار برای رفع یا کاهش آن در جوامعی چون جامعه ما که هر بررسی حول محور رابطه جنسی، تابو شده است، مشکل بوده و هست و ظاهرا خواهد بود!

اما درباره مسئله تجاوز جنسی چند سوال قابل طرح است که در این مقال به طور مجمل به هر یک می پردازیم:

الف – آیا انحرافات جنسی خصوصا تجاوز جنسی در دوران مدرن بیشتر شده است؟

ب – تحلیل صاحبنظران و جامعه شناسان در این رابطه چیست؟ آیا می توان دنیای جدیدی را به تبع این تغییرات در زمینه رابطه جنسی پیش بینی کرد؟

ج – آیا در این زمینه راهکار هم می توان ارائه داد؟ آیا راهکارهای قدیمی که اخلاقیات و مذاهب و ادیان می داده اند هنوز نیز راهگشاست؟

مابقی مقاله درادامه مطلب

متن ذیل، مقاله ای است که در اولین شماره مجله اینترنتی پائیز درج شده است.

چه می شود ما را؟

اما درباره مسئله تجاوز جنسی چند سوال قابل طرح است که در این مقال به طور مجمل به هر یک می پردازیم:

الف – آیا انحرافات جنسی خصوصا تجاوز جنسی در دوران مدرن بیشتر شده است؟

چگونه است وضع امروز ما؟

در این مسئله شکی نیست که دنیای مدرن با ایجاد مفاهیم جدید چون فردگرایی و اومانیسم و پلورالیسم و حقوق شهروندی و...، بخشیدن آزادی با شکل های متنوع به آدمی چون حق طلاق، آزادی بیشتر زنان و....، رسمیت بخشیدن به کنش هایی که در گذشته انحراف جنسی به شمار می رفت، چون همجنس گرایی و ازدواج همجنس گرایان و... ، رواج ابزار جدید در دنیای سکسوالیته چون ابزارهای خودا رضایی و فضای مجازی و انبوه سایت های پو رنوگرافی و فیلم و عکس و شبکه های ماهواره ای مختص به این مسئله و.... دنیایی جدید برای کشورهای مدرن رقم زده است و نکته اینجاست که با جهانی شدن اقتصاد و فرهنگ، در کشورهای عقب مانده آن چه به خوبی و کم دردسرتر جهانی شده و ناچارا در نسل جدید پذیرفته و هضم می شود، همین موارد است. گرچه آمار صحیح و قابل اعتمادی در زمینه انحرافات جنسی وجود ندارد، اما شواهد فراوانی چون آمار موجود، روند رو به افزایش بیماری های مقاربتی، و ابراز عقیده اکثر صاحبنظران، آمار انحرافات جنسی خصوصا تجاوز جنسی در چند قرن اخیر بیش از گذشته می باشد.

آر دبلیو کانل از اندیشمندانی است در زمینه جامعه شناسی جنسیت کارهای فراوانی کرده است. وی معتقد است نظم جنسیتی در حال پویش و تغییر و فعل و انفعال است و هویت ها و نگرش های جنسیتی مردم دائما در حال جرح و تعدیل و تنظیم. با این دیدگاه است که امروزه در جوامع مدرن، با بحران های جدیدی مواجه هستیم. نهادهایی که به طور سنتی از قدرت مردان پشتیبانی می کردند یعنی خانواده و دولت به تدریج متزلزل می شوند، امروزه با بحران گرایش های جنسیتی مواجه هستیم و افول ناهمنجس گرایی و همچنین با بحران شکل گیری منافع و ایجاد منافع جدید در زمینه مسائل جنسی و.... وی بر اساس این نظریه و این انواع بحران ها بر آن است که شکل جدیدی از نظم جنسی پدیدار شده است. (گیدنز – ص 176 و 177) که این شکل جدید کنش ها و انحرافات جدیدی را نیز رقم زده است.

آنتونی گیدنز جامعه شناس شهیر بریتانیایی نیز در آمارهایی که در زمینه افزایش جرم و جنایت جنسی در سالهای اخیر می دهد، گفته است که یک چهارم زنان دست کم یک بار در طول زندگی خویش قربانی خشونت بوده اند و گرچه آمار در این زمینه چندان مشخص نیست، اما طی دهه 90 تعداد تجاوزهای بستگان و دوستان و زوج سابق و آشنایان به زنان حدود 43 درصد بوده است. (گیدنز – ص 431).

گیدنز با تاکید بر این که ((رفتار جنسی بشر معنا دار است یعنی آدمیان با شیوه های گوناگون، گرایش جنسی خود را به کار می بندند و ابراز می کنند. برای انسان ها فعالیت جنسی چیزی بیش از زیست شناسی است و این (نوعی) فعالیت فعالیتی نمادین است که منعکس کننده کیستی ما و عواطفی است که تجربه می کنیم)) (گیدنز – ص 183) معتقد است که رابطه و رفتار جنسی می تواند متاثر از دوران جدید و خواص و ویژگی هایش باشد و لذا اگر ((در جوامع سنتی گرایش جنسی پیوند محکمی با فرآیند تولید مثل دارد، اما در زمانه ما گرایش جنسی از تولید مثل جدا شده است... و اکنون شکل های گوناگون و پرتنوع رفتار جنسی و تمایل جنسی با پذیرش رو به رشدی مواجه اند)) (گیدنز – ص 181)

البته وی دوران 30 – 40 ساله اخیر را ویژه تر می داند. به گفته او فیلم ها صحنه های جدیدی نشان می دهند، پو رنوگرافی به صنعتی سودآور مبدل شده و هر کس می تواند از محصولات آن به صورت مجازی و فیلم و عکس و... استفاده کند، زنان در مسائل جنسی آزادتر گذاشته شده اند و آمار پژوهشگران و رفتار انسان ها و نوع جرم و جنایات از این مسئله خبر می دهند که ما به واقع دوران جدیدی را در این مسئله سپری می کنیم.

چرا اینگونه؟

درباره واکاوی علت وجود انحرافات جنسی چه در گذشته و چه امروز، نظرات و فلسفه ها و تئوری های مختلفی وجود دارد. گرچه اگر برای زینت مقاله بود، ده ها نظریه مختلف قابل اشاره بود، اما در اینجا تنها به صورت خلاصه و ساده شده به برخی از آنها می پردازم تا دیدگاه های متفاوت و البته برخی دیدگاه های رایج مطرح شود.

1 – در فلسفه اخلاق، نوعی روش عملی انتزاع شده است که سود و لذت، اصل و اساس پنداشته می شود. با این نوع نگاه به زندگی و فردی و اجتماعی است که می توان برخی پدیده ها چون انحراف جنسی را توجیه کرد. عالمان علم اخلاق به خودگروان اخلاقی پرداخته اند که آن را یکی از واکنش های نسبتا افراطی به قواعد سنتی می دانند، فرد در این قاعده کاری می کند که بداند در بلند مدت به سودش تمام می شود و ((خودگروان اخلاقی می توانند هر نوع نظریه ای را درباره این که چه چیزی خوب و چه چیزی بد است، یا مصلحت فرد چیست، اتخاذ کنند. آنها اغلب همانند اپیکور، لذت گرا بوده اند و خیر و مصلحت را به سعادت و سعادت را به لذت تعریف کرده اند)) (فرانکنا – ص 53). البته روشن است که از این فلسفه اخلاقی هرگز این که تجاوز جنسی یا انحراف جنسی مباح است، منتج نمی شود، اما آن هنگام که سعادت با لذت مساوی شود و تلقی اپیکوریستی از جهان در فلسفه زندگی فردی و اجتماعی رواج یابد، وجود و رواج برخی انحرافات جنسی گریز ناپذیر به نظر می رسد و هماره در طول تاریخ با انسان هایی مواجه بوده ایم که با درک غلط از دنیا اطراف، تعریف ناصحیح از سعادت و تلقی اشتباه از لذت، هر آن چه خواسته اند کرده اند و هر عمل و کنش خویش را تنها با این فلسفه انحرافی زندگی شان توجیه کرده اند. در این خط فکری خطرناک و انحرافی است که بسیاری اگر هم مرتکب تجاوز جنسی نمی شوند، نه به علت ذم و ناپسند انگاشتن این عمل که به علت ترس از عواقب آن (یعنی سود و مصلحت بلند مدت فرد) است!

2 – دورکیم و مرتون از جامعه شناسانی هستند که بر پایه مفهوم آنومی و بی هنجاری اجتماعی، انحراف اجتماعی را بر اساس نظریه ساختارگرایی کارکردی واکاوی کرده اند

نظرات امیل دورکیم، جامعه شناس بزرگ فرانسوی که در زمینه اخلاق بسیار کار کرده است، در این زمینه راهگشاست. ((دورکیم معتقد است که انسان دو بعد اساسی دارد. از یک طرف به عنوان فرد در کنار نیازهای بیولوژیکی و غرایز خود قرار دارد و از طرف دیگر، جامعه او را احاطه کرده است. این دو حالت در تضاد با یکدیگر به سر می برند. انسان اگر بخواهد اهداف اخلاقی را دنبال کند، ناچار است به غرایز خود لطمه وارد سازد... شهوت و امیال خودخواهانه از ساخت فردی انسان سرچشمه می گیرند، اما اعمال عقلانی ما مبتنی بر علل اجتماعی هستند.)) (ممتاز – ص 54 و 55). وی تاکید می کند که نیازها و ضرورت های اجتماعی با نیازها و ضرورتهای فردی در تضاد کامل هستند و نفع جمعی و نفع فردی یکسان نیست. دورکیم بر اساس دید اصالت اجتماعی که دارد نتیجه گیری می کند که در این تضاد و این ستیز ارزشها، این فرد است که باید تسلیم وجدان جمعی شود ولذا برای توسعه و پیشرفت، سرکوب امیال خودخواهانه گریز ناپذیر است. دورکیم اما خود به این مسئله واقف است که با ضعیف شدن روح جمعی و آزاد شدن فرد از سلطه انسجام مکانیکی است که امکان کجرفتاری پدید می آید. وی به منابع اصلی انحراف در زمان حاضر می پردازد و معتقد است که انحرافات به علت ایجاد شرایط آنومیک و اغتشاش اخلاقی و نیز گسترش اهمیت فردگرایی رواج یافته است. بی شک روشن است که در جامعه مدرن با تقسیم کار ارگانیکی بسیار هستند افرادی که تسلیم این وجدان جمعی نمی شوند و در رابطه دیالکتیکی فرد و جامعه، فرد تابع آن امیال و غرایز و شهواتی است که خود می خواهد. فرد نمی تواند از غرابز خویش فرار کند، نمی تواند فردیت خویش را در کنار احترام به جمع تحدید کند و نمی تواند نفع فردی و جمعی خویش را کنترل کند و نهایتا به آنجا می رسد که آن چه می خواهد انجام دهد.

بر مبنای نظریات مرتون نیز می توان به واکاوی این مسئله پرداخت. مرتون از جامعه شناسان بزرگ و معاصر آمریکایی است که تحت تاثیر دورکیم و پارسونز به نظریه پردازی میان برد در زمینه انحرافات اجتماعی پرداخته است. به عقیده وی ((هر جامعه ای در حکم بخشی از نظام ارزشی خود، هدف هایی را تعریف می کند که افراد باید خواهان دست یافتن به آنها باشند و وسایلی پذیرفتنی را تعریف می کند که به کمک آنها آن هدف تحقق می یابد. فشار هنگامی پدید می آید که افراد خواهان دست یافتن به این هدف ها باشند، اما دریابند که برای رسیدن به آن ها با استفاده از وسائل مشروع و پذیرفته اجتماعی با مانع روبرو می شوند)) (کیویستو – ص 148) در این وضعیت است که فرد در حالت آنومی یا بی هنجار به سر می برد و احتمال بروز انحرافات و انجام کنش های انحرافی از سوی فرد فرد جامعه امکان پذیر است. به نظر می رسد ساده انگارانه نباشد که بر پایه این نظریه نیز تحلیل کنیم و در مورد جامعه خودمان به این نتیجه برسیم وقتی انواع و اقسام فشارهای جسمی و اجتماعی و سائق های بیولوژیک و جمعی، فرد را به رابطه جنسی سوق دهد و در عین حال وقتی روش های مشروع آن در جامعه رو به کاهش است، در این وضعیت بروز انحرافات جنسی و تجاوز و... امری محتمل است. مرتون تاکید می کند که در جامعه مکانیسمی وجود دارد که هر فرد چه محروم و چه غنی (از هر لحاظ) را وادار به رسیدن به آن اهداف می کند، و در این سازوکار است که ((طبقات پائین تحت فشار قرار می گیرند که به هر ترتیبی که ممکن باشد به موفقیت هایی دست پیدا کنند، به خصوص کسانی که دستیابی آنها به ابزارها و شیوه های قانونی ممکن نیست و راه برای آنها مسدود است)) (ممتاز – ص 66).

گرچه نظریه مرتون حول محور انحرافات جنسی شکل نگرفته است، اما طرز تبیین و روش تحقیق او به عنوان الگویی برای نظریه پردازی در مورد انحرافات جنسی در ایران قابل استفاده است. به خوبی در جامعه ما مشهود است که وقتی نوعی حرص ناشی از عقده در مورد روابط جنسی وجود دارد، رابطه جنسی (آنگونه که در فیلم ها و عکس ها و بلوتوث موبایل ها و... مشاهده می شود) نوعی افتخار و پیروزی است و در حالی که انواع آرایش و لباس و تبرج و... نیز به این مسئله دامن می زد، می توان این مسئله را به عنوان یکی از اهداف نهادینه شده پذیرفت که با خصوصیت فیزیولوژیک انسان نیز ربطی وثیق دارد، اما در این وضعیت ما با نوعی محرومیت از ابزارهای نهادینه شده نیز مواجهیم، می دانیم که سن ازدواج بالا رفته و مشکلات اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی ازدواج را به امری دشوار مبدل ساخته است و نسل جوان را به نوعی آنومی مبتلا ساخته است. نوعی آنومی و بی قاعدگی که برای نسل ما برزخی بزرگ ایجاد کرده برزخی میان خواست های اجتماعی و فیزیولوژیک آدمها و انواع محدودیت ها و ممنوعیت ها که به نظر می رسد اولین و شاخص ترین تبعات این برزخ می تواند بروز انواع و اقسام انحرافات جنسی باشد.

3 – فروید اندیشمند بزرگی است که نظریاتش حول محور سگس و عقده اودیپ و... در صد سال گذشته مورد توجه بوده است. او به مسئله تجربه جنسی تاکید فراوانی دارد و هر نوع بیماری هیستریک برای فرد را ناشی از تجربه جنسی خاص می داند. (استور – ص 26) وی تمدن را عامل و محرک نور وز (روان نژندی) می داند و این ستمکاره را عامل طرد غرایز انسانی می شمارد. او به صدمات و لطماتی که تمدن بر فرد وارد می آورد اشاره می کند و آن را عامل تحدید غرایز انسانی می داند که قید و بندهای بیشتری برای ارضای غرایز انسانی می آفریند. (استور ص 116 و 124 و 125). از دیدگاه دیگر او به سه مقوله "من" Ego ، "فرامن" Super ego و "نهاد" ID ، نیز می پردازد که شخصیت آدمی را می سازد. فروید می گوید هماره با دو فشار بر هر فرد انسانی یا به عبارتی "من" مواجهیم. از یکسو هنجارها و ارزشهای اجتماعی در زمینه فرامن در آدمی نهادینه می شود و بر "من" فشار وارد می سازد، از دیگر سو غریزه زندگی یا غریزه جِنسی است که خواست های خویش را بر"من" وارد می سازد . در این میان "من ِ" متعادل می تواند تعادل بین این دو فشار را ایجاد کند. به عقیده برخی بر اساس این نظریه فروید می توانیم تحلیل کنیم که دین و ایمان می تواند خیلی کمک کند که فرامن قوی شده و ارزشها و هنجارها نهادینه تر این تعادل را حفظ کند و "من" بتواند نهاد خویش را کنترل کند، چه در مسیحیت و کاتولیسیسم که به شکلی نفی می شود و چه در اسلام که فرامن به شکلی سازماندهی شده که با قواعد خاص خویش این مسئله را کنترل می کند. اما امروزه در جوامعی از قبیل ما به دلیل ضعیف شدن دین و نیز ضعف اساسی فرامن و هنجارها، هر روز این نهاد و غریزه جِنسی فعالانه تر عمل می کند و جلوتر می آید و "من" توانایی دفاع و کنترل نهاد را ندارد و وضع اینگونه می شود که می بینیم!

4 - فوکو بر آن است که در سه سده اخیر ما دورانی جدید در مورد سگس را تجربه می کنیم و شکل جدیدی از این مفهوم که هدفش تنها تولید مثل نیست. وی به گفتمان های جدید حول محور سگس اشاره می کند و این که ((آن چه تمدن ما طلب کرده و سامان داده است، نوعی پرگویی عظیم است. شاید هیچ نوع جامعه دیگری چنین کمیتی از گفتمان در مورد سگس را در چنین دوره نسبتا کوتاهی جمع آوری نکرده باشد... شاید جامعه ما پرگوترین و ناشکیبا ترین جامعه در مورد سگس باشد)) (فوکو – ص 41 و 42) .

وی تاکید می کند که دوران اخیر همراه است با نوعی تنوع و پراکندگی گسترده برای ابزارهایی که ابداع شده اند تا از سگس سخن بگویند و وادار کنند که از سگس سخن گفته شود و البته سگس را نیز وادار کنند که از خودش سخن بگوید و با این نگاه ابزاری و ایجاد گفتمان های جدید حول محور سگسوالیته است که این واقعیت بخش از زندگی ما را فرا گرفته است. و از همین نقطه نظر است که انحرافات و خرده انحراف ها حول مسئله جنسیت افزایش یافته است و نابسامانی جنسی به بخشی از دغدغه های انسان امروز مبدل شده است. فوکو تصریح می کند که ((سده 19 و 20 عصر تکثیر و افزایش است، پراکندن سگسوالیته ها، تقویت شکل های متفاوت آنها، اشاعه متنوع انحراف ها و... دوران ما بدعت گذار ناهمگونی های جنسی است)) (فوکو – ص 45 و 46).

به هر روی برای بازخوانی علت افزایش انحرافات جنسی بحث های میشل فوکو قابل اعتناست آن جا که وی معتقد است سبک زندگی مدرن، گفتمان های جدیدی حول محور سگسوالیته ایجاد کرده است و این گفتمان ها و سبک زندگی که تناقضی در زندگی ما رقم زده و در ظاهر سگس را در عصر بورژوازی به انقیاد درآورده است، این شکل از حیات اجتماعی را طلب کرده است. وی تاکید می کند با آن که ((زاهد نمایی شاهانه ای بر تارک سگسوالیته تودار، صامت و ریاکار ما خود نمایی می کند)) (فوکو – ص 9) اما در واقع ((سگس از مخفیگاهش بیرون کشیده شد وملزم شد که وجودی گفتمانی داشته باشد)) (فوکو – ص 41). فوکو با تکیه بر همین گفتمان ها و زندگی جدید ما به واکاوی مسئله جنسیت در سالهای اخیر می پردازد که نظرات او در کتاب جالبش که در ایران با نام ((اراده به دانستن)) ترجمه شده است، تشریح شده است.

چه باید کرد؟

با توجه به این که مسئله انحراف جنسی، ذاتا خصلتی مدرن ندارد در نظریات سنتی و مدرن، برای حل و فصل آن، راهکارهای متنوعی ارائه شده است که در این دستور العمل ها و پیشنهادها و اخلاقیات، طیف های گوناگون نظریات وجود دارد.

امروز ما با یک طیف از عقاید مواجهیم که با تاثیر پذیری از آئین برهمایی و خصوصا گاندی بر آنند که راه بشریت پرهیز جنسی و امساک از نزدیکی جنسی است و جز برای تولید مثل، شان و ارزشی برای شهوات و غرایز انسانی قائل نیستند.

دیدگاه غالب کلیسای مسیحی در 2000 سال گذشته این بوده است که همه رفتارهای جنسی به شائبه گناه، آلوده است و جز آن چه برای تولید مثل لازم است. رابطه جنسی مذموم می باشد حتی راهبه ها و کشیشان نیز با محدودیت هایی در این زمینه مواجهند. جالب اینجاست که اکثر نوشته های اولیه پزشکان حتی تا قرن 19 میلادی نیز تاکید می کرد که فعالیت جنسی بی ربط به تولید مثل می تواند آسیب شدید جسمی به دنبال داشته باشد.

از سوی دیگر لذت گرایی و فلسفه خودگروی و سودنگر نیز ممکن است در شکل کاریکاتوری آن به اینجا منتهی شود که بسیاری از روابط جنسی می تواند و باید آزاد باشد، گرچه بسیاری از کنش هایی که در گذشته، انحراف به شمار می رفت امروز با این دیدگاه در بسیاری از کشورها آزاد است، اما بعید است دایره وسعت آن به حدی برسد که تجاوز جنسی را نیز مجاز و مباح بشمرد. و شواهد نیز گواه این است که در بسیاری از کشورهای آزاد غربی حتی مسئله روسپیکری حل نشده باقی مانده است!

اما از آن جا که ما در جامعه ای اسلامی و با مردمی مسلمان زندگی می کنیم وحوزه عمومی، فضای کنش و زیست جهان مان متاثر از تفکر، اخلاقیات، مناسک و هنجارهای اسلامی است، لذا واکاوی و بازخوانی نظر اسلام در این زمینه نیز می تواند راهگشا باشد. گرچه اسلام و قرآن چونان دیگر موارد نیست که بتوان به آسانی یک قرائت از آن را به عنوان دیدگاه اسلامی مطرح کرد. اما آن طور که در نگاه آغازین به نظر می رسد، اسلام بر شهوانی بودن انسان در این زمینه و خصوصیات روحی و روانی و جسمی انسان که در پی کنش جنسی است، صحه می گذارد. اسلام اگرچه انسان را به تقوا و پرهیزکاری دعوت می کند، اما غریزه جنسی را نیز به عنوان یک اصل می پذیرد. موضوع چند همسری را رسمیت می بخشد و شاخص آن پیامبر اسلام خود دارای چندین همسر بوده است و علنا ابراز می کرده است که زنان را دوست دارد. مسئله طلاق را به رسمیت می شناسد و ما در مذهب شیعه بر آنیم که راهکاری دیگر به نام ازدواج موقت را نیز ابداع کرده است تا از انحرافات جنسی جلوگیری کند. اسلام سعی بر ایجاد راهکار داشته و این که تا چه حد این راهکارها باید امروزین شود و این که در کشورهای اسلامی تا چه حد به این راهکارها وقعی نهاده می شود، نیاز به مجال دیگری دارد. البته نکته اینجاست که اسلام و قوانین اسلامی در عین بازگذاشتن راه هایی برای فضای کنش جنسی، در عین حال در صورت سرپیچی از قوانین و بروز انحرافات جنسی، تنبیهات و مجازات های به شدت سنگین را نیز قرار داده است!

نکته ای که کم و بیش در چند سال اخیر نیز به آن پرداخته شده مسئله ازدواج موقت و سوء تفاهمی است که جامعه ما در این رابطه با آن مواجه است. در زمانی که کلیسای غرب و اکثر نحله های فکری و اخلاقی و حتی پزشکی در غرب، بر رابطه جنسی سرپوش می گذاشتند، اسلام راهکاری برای کاهش التهاب جنسی برگزیده است که رابطه دختر و پسر را آسان کرده و به آن رسمیت بخشیده است. و امروز که در اکثر جوامع حتی در بسیاری از لایه های اجتماعی ما مسئله رابطه دختر و پسر شکل جدیدی یافته، مسلمانان نمی توانند از این راهکار به شکل صحیح و امروزی آن استفاده کنند. من نیز بر این نکته واقفم که سوء تفاهم ها و سوء برداشت ها از ازدواج موقت تا آنجا سفره گسترانده و تا حدی این مسئله خصوصا در میان زنان نهادینه ناشده و مذموم و غیرپذیرفتنی است که حتی پرداختن بدان نیز امری نابخشودنی محسوب می شود! به هر حال محتمل است که اگر این دیدگاه و روش، نهادی می شد، امروز ما با این انواع و اقسام تجاوز جنسی، تجاوز به محارم، تجاوز استاد به دانشجو، رواج سایت های پو رنوگرافیک و... در ایران امروزمان مواجه نبودیم!

در هر صورت دیدگاه های مختلف نظری می توان مسئله انحراف جنسی را بازخوانی کرد، می توان از محدودیت ها گفت و این که انسان حریص بر آن چیزی است که از آن منع می شود، می شود از ارزش رابطه جنسی گفت و محدودیت ابزار برای کنترل آن، می توان از دین گریزی و کاهش اعتبار دین و اخلاق در میان آدمیان و فرامن انسان ها گفت و افزایش نفوذ غرایز، می توان از سبک زندگی مدرن و وجود گفتمان های جدید حول این محور و جهانی شدن سگس گفت و.... می توان متغیرهای مستقلی که در افزایش جرم و جنایت و انحراف جنسی نقش داشته اند را نیز واکاوی کرد، می توان به مسئله بیکاری، احساس یاس و سرخوردگی، تفکیک جنسیتی، اعمال محدودیت های بیش از حد، تاخیر سن ازدواج، وجود سایتها و شبکه های ماهواره ای و.... نیز گفت و می توان گفت و گفت دراین فضایی که تحقیق و پژوهش حول محور انحراف جنسی تابویی برای ما شده و هر عالم و اندیشمندی نیز از کار بر روی آن فراری است، فقط می توان گفت، و می توان تاسف خورد از جرم ها و جنایت های جنسی که گاه و بیگاه در رسانه ها شنیده می شود در حالی که اکثر سیاست گذاران بی آن که خود را ملزم به کار علمی و تحقیق عالمانه در این زمینه بدانند، هر روز بر اساس سلیقه، تصمیم های شخصی می گیرند و هر روز وضع را بدتر و آشفته تر از دیروز می کنند.

منابعی برای مطالعه بیشتر

استور، آنتونی، ((فروید))، ترجمه حسن مرندی، طرح نو، چاپ اول 1375.

فرانکنا، ویلیام کی،((فلسفه اخلاق))، ترجمه هادی صادقی، کتاب طه، چاپ دوم 1383.

فوکو، میشل، ((اراده به دانستن))، ترجمه نیکو سرخوش و افشین جهاندیده، نشر نی، چاپ دوم 1383.

کیویستو، پیتر، ((اندیشه های بنیادی در جامعه شناسی))، ترجمه منوچهر صبوری، نشر نی، چاپ دوم 1380.

گیدنز، آنتونی، ((جامعه شناسی))، (ویراست چهارم) ترجمه حسن چاوشیان، نشر نی، چاپ اول 1386.

ممتاز، فریده، ((انحرافات اجتماعی، نظریه ها ودیدگاه ها))، شرکت سهامی انتشار، چاپ اول 1381.

لینک: http://www.paaiiz.com/2008/07/post.html

خرداد 1387

2010-10-29T01:28:00.001+03:30

درس های سفر

نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 15:53 شماره پست: 300

ایرانی هایی که به سفر مکه و مدینه می روند، ناچارا با یک حرکت ریایی و نفاقی روبرو هستند و گرچه این مسئله را با عنوان ((تقیه)) توجیه می کنند، اما مهر نگذاشتن برای نماز که یکی از ارکان نماز ما شیعیان است امروز از مسئله تقیه گذشته و در حالی که تمامی اعراب و سنی ها می دانند ما چگونه ایم و چگونه نماز می خوانیم، نماز خواندمان خلاف عقیده مان تنها به عنوان یک نفاق و دورویی تفسیر خواهد شد.

به هرحال با وجود این مسئله و با این که تمام نماز هایم را در این سفر روی سنگ یا شبه مهر می خواندم و البته بلااستنثنا آنها را اعاده نیز می کردم، اما در عین حال روح و حال و هوای نماز مکه و مدینه برایم خیلی دلنشین بود! یک نظم خاص، روح جمعی و حس این که هزاران نفر با هم در حال انجام یک مناسک دینی هستند، اصرار سنی ها بر نظم صفوف، عدم خلل در آن، عدم فاصله میان نمازگزاران و لحن و صدا و آیات دلنشین قرآن همگی تجربه ای جدید و زیبا برای آدمی فراهم می آورد که در اکثر نماز های جماعت ایرانی ها هیچ رنگ و بویی چنین نمی بینیم. گرچه برخی وهابیون و علمای شهر مدینه با ایرانی ها و قیافه ایرانی حال نمی کنند و ما را مجوس و غیر مسلمان می دانند، اما خیلی از اعراب و اهالی مکه و مدینه نیز مثل برادر دینی با ما کنش دارند، بعضا که ایرانی ها بعد از نماز با کناری هایشان دست می دادند، با آن که سنی ها چنین رسمی ندارند اما با خوشرویی آنها نیز دست می دادند، گاهی که کنارمان می نشستند، خودشان سلام می کردند و دست می دادند، یک بار که در گوشه ای از مسجدالحرام قرآن می خواندم، یک از همین ها برای خودش و برای من نیز لیوانی آب آورد تا بخورم و قس علیهذا..... اما اکثر ما ایرانی ها سعی داریم کینه ای ۱۴۰۰ ساله که هرگز مربوط به این سنی ها و اعراب نیست را نسبت به اینها حفظ کنیم و با ریا و نفاق با آنها رفتار کنیم.

القصه در روزهای مدینه بعضی ایرانی ها پولی جمع می کنند و با اتوبوسی به مسجد و حسینیه شیعیان مدینه که درباغی در خیابان عوائلی است، می روند، آنجا خیلی دیدنی است و در حالی که بیشتر، ایرانی ها مسجد را پر می کنند، غروب ها در مسجد، نماز مغرب و عشا (آن هم یکجا) خوانده می شود و مهر می گذارند و اشهد ان علیا ولی الله می گویند و دائم با صدای بلند صلوات می فرستند و دست شیخ عمری را می بوسند و.... در قیافه تک تک ایرانی ها شوق و شعفی می بینی که گویی از زندان فرار کرده اند و به آزادی رسیده اند... ایرانی هایی که شاید اکثرشان در ایران حوصله و وقت نماز جماعت خواندن هم ندارند چنان خوشحال در این مسجد نماز می خوانند و صلوات می فرستند که انگاری این تنها مفر آنها برای دیندار بودن بوده است و..... خلاصه علاوه بر درس های دینی و عقیدتی و نمادین و اجتماعی فراوان این سفر، درس های فراوان برای آموختن رفتار اجتماعی و مناسک اجتماعی در این مسجد نیز قابل تجربه است چنان که قبل از سفر نیز ادعایم این بود که سفر را به عنوان کلاسی جدید می انگارم. باشد تا درس ها را پاس داریم.

چهار کتاب

نوشته شده در شنبه هجدهم خرداد 1387 ساعت 23:11 شماره پست: 301

بعد از ۷ - ۸ سال که به طور منظم در نمایشگاه کتاب حاضر می شدم، امسال به علت سفر این توفیق را نداشتم به جبران آن چندی پیش خریدهای فرهنگی بهارم را انجام دادم و حیف دانستم که دوستانم از توفیق خواندن و داشتن این کتابها محروم باشند، لذا چهار کتاب از این کتب که هیچ یک هم البته جدید نیست را معرفی می کنم، دو تایش را کامل خوانده ام و دوتایش را هم کم و بیش و به نظرم اگر تابحال کسی آنها را ندیده و نخوانده باشد، از کتابهای خواندنی ای محروم بوده است:

۱ - کتاب جامعه شناسی اثر آنتونی گیدنز، کتاب مشهوری است که هر دانشجو و علاقمند جامعه شناسی اگر هم کل آن را نخوانده باشد، از بخش هایی از آن استفاده کرده است. نشر نی اما سرمایه گذاری جدیدی کرده و ویراست چهارم این کتاب با تجدید نظر کامل و روزآمد شده را با ترجمه ای جدید از حسن چاوشیان روانه بازار کرده که بی شک متفاوت و بهتر از کتاب قبلی است. کتاب حاضر در بخش های مختلف به روز شده، تغییراتی در آن ایجاد شده و بخش های جدید و مطالب جدیدی درباره دنیای در حال تغییر، جامعه شناسی بدن، سازمان های مدرن، بحران زیست محیطی و... دارد، در تمام بخش ها قسمتی به عنوان منابع در نظر گرفته شده که به شکل کتاب و سایت های اینترنتی است و البته این کتاب خواندنی همراه با عکس های دیدنی نگاه جدید جامعه شناسی به مسائل و مشکلات روز را نمایانگر می کند. چاپ اول این کتاب ۱۰۷۴ صفحه ای در مهر ماه سال گذشته روانه بازار شده است.

۲ - علوم قرآنی اثر مرحوم آیت الله محمد هادی معرفت، خلاصه ای از کتاب ۴ جلدی التمهید است که به شکل موجز و البته جامع در ۴۲۰ صفحه به مسائل مرتبط با شناخت قرآن و شئون مختلف آن از قبیل وحی و نزول قرآن، ترتیب سور، پیدایش قرائت ها، حجیت، عدم تحریف، نسخ، محکم و متشابهات و اعجاز و... می پردازد و با زبانی گویا و رسا و قابل فهم مسائل مربوط به این علوم را واکاوی می کند. این کتاب نیز که چاپ چهارم آن زمستان ۸۶ منتشر شده از سوی موسسه فرهنگی تمهید روانه بازار نشر شده است.

۳ - بررسی یک پرونده قتل کتابی خواندنی است که زیر نظر میشل فوکو و با ترجمه مرتضی کلانتریان منتشر شده است. این کتاب که در حوزه حقوقی، روانشناسی و جامعه شناسی می تواند قابل اعتنا باشد، بررسی قضائی و اعترافات و نامه ها و خاطرات یک قاتل به نام پییر ریوییر است که در حدود ۱۷۰ سال قبل در فرانسه مرتکب قتل مادر و خواهر و برادرش شده است و به عنوان سرآغاز ورود روان پزشکی در امر دادرسی جزائی مورد توجه فوکو قرار گرفته است. خاطرات و نوشته های جالب این قاتل روانی و نوع استدلال او و استفاده ای که بعدها فوکو از آن کرده است، کتاب را خواندنی می کند. من چاپ دوم این کتاب که در سال ۷۹ از سوی نشر آگه منتشر شده را تهیه کرده ام و نمی دانم بعد از آن چاپ مجدد شده است یا نه؟

۴ - و اما بادبادک باز، مدت مدیدی بود که دوست داشتم رمان بادبادک باز اثر نویسنده افغانی ساکن امریکا (خالد حسینی) را بخوانم کتابی بسیار مشهور که به بیش از ۵۰ زبان دنیا ترجمه شده و از سوی افراد و شخصیت های فراوانی مورد تشویق و توجه قرار گرفته و سال گذشته نیز فیلمی از آن ساخته شده است. این رمان نیز که به نظرم خواندنی است، تحولات افغانستان، نوع نگاه مردم، دوستی ها، عداوت ها، طالبان، جنگها و وفا و خیانت و... را روایت می کند و به قول مترجم روایتی شیرین و جذاب است که در عین تلخی و تاثیر گذاری و با وجود گذر از مصائب زمانه جای امیدواری را نیز باقی می گذارد. بادبادک باز از سوی مهدی غبرائی ترجمه شده و چاپ چهارم آن که از سو انتشارات نیلوفر نشر یافته برای زمستان سال ۸۶ است.

بومی شدن جامعه شناسی در قم

نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387 ساعت 23:13 شماره پست: 302

چند روز قبل همایشی با موضوع جامعه شناسی در قم (موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی) برگزار شد با عنوان: جمهوری اسلامی و ضرورت بومی سازی جامعه شناسی.

فکر می کردم همچون اکثر همایش های اینچنینی بی خاصیت و نمادین باشد، و با حضور یکی دو ساعته فهمیدم که در حدسم اشتباه نکرده ام. غیر از سخنرانی آقای پارسانیا که دانش آموخته جامعه شناسی است و کمی متعادل و علمی سخن گفت، دیگر مقالات و سخنرانی ها هیچ خاصیتی نداشت، به ظاهر چون همایش با تاخیر شروع شده بود، فرصتی کافی برای ارائه مقالات نبود و همان مقالات کم محتوا نیز شتاب زده و با عجله خوانده می شد و چیزی دست گیر آدمی نمی شد. استقبال از همایش هم خیلی سرد بود و غیر از زمان سخنرانی آیت الله مصباح یزدی، رونقی نداشت. آقای مصباح نیز ضمن سخنرانی اشاره کرد که من در این زمینه هیچ تخصصی ندارم و برای خالی نبودن عریضه و اطاعت اوامر دوستان و البته خوش آمد گویی به شما دوستان آمده ام (واقعا هم جمع دوستانه و خودمانی ای بود...!) البته ایشان از صحبت در این زمینه دریغ نکرده و ضمن تشکیک هایی که درباره علم بودن جامعه شناسی کرد، گفت که باید ما نظریه بومی بسازیم و بر اساس سنت و کتاب و... می توانیم این کار را بکنیم و اگر هم غربی ها آن را قبول نکردند، هیچ هراسی نیست. ما برای خودمان و با دقت باید نظریه بسازیم و هرچه هم غربی ها گفتند که این نظریه نیست یا هست نباید برایمان اهمیتی داشته باشد.

اما در این میان مقاله یک آقای روحانی که کارشناسی ارشد جامعه شناسی داشت بسیار جالب بود وی به یک کلام کل نظریات جامعه شناسی را شست و کنار گذاشت. برای مثال می گفت نظریه مرتون برای انحرافات اجتماعی و کجروی در ایران کاربرد ندارد چرا که ما جامعه ای دینی هستیم و تضاد اهداف و ابزار پیش نخواهد آمد، یا عقلانیت وبر و کارکرد گرایی و ساختارگرایی و... را همگی نظریات مختص غربی ها می شمرد که ذره ای به کار ما ایرانیان نمی آید و انتقاد می کرد که چرا دانشگاهیان ما از قرآن و نظریات دینی برای تبیین جامعه استفاده نمی کنند و..... وقتی این افراط ها را می شنیدم یاد تفریط های دانشگاهی هایی افتادم که در این ۳۰ ساله فراموش کرده اند ما در جامعه ای متفاوت از جوامع غربی زیست می کنیم و گاهی نیاز داریم مبتنی بر ساختارها، مبانی، هستی شناسی، فرهنگ و زیست جهان جامعه خویش نظریه پردازی کنیم! و هنوز درک نکرده اند که تنها ترجمه و انتقال نظریات غربی دردی از ما را دوا نخواهد کرد.

اینجاست که این کش و واکش ها و این افراط و تفریط ها، جامعه شناسی را از مظلوم و مهجور ترین رشته ها کرده است و تا این وضع ادامه دارد، همایش های مختلف دانشگاهی و حوزوی نیز مثمر ثمر و کاربردی نخواهد بود و تا وضع اینگونه است و تعادلی در نظرهایمان و مسیر حرکتمان ایجاد نشود، انتظاری از جامعه شناسی برای شناخت جامعه ایران نباید داشت.

اردیبهشت 1387

2010-10-29T01:27:00.003+03:30

دموکراسی، آرمان یا افیون؟

نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 20:58 شماره پست: 297

یکی از معضلات اساسی در پیشرفت مفاهیم و اصول توسعه در ایران, ژورنالیستی و شعاری شدن این مفاهیم بوده است. بدین نحو که دموکراسی، حقوق بشر، جامعه مدنی، آزادی و حتی عدالت آن قدر شعاری و دور از واقعیت و پوچ تعریف و تبیین شده است که جامعه را دل زده کرده و از خویش رانده است.

در این فضا و با قلم ناقص و جو زده سیاسیون، مطبوعاتی ها و روشنفکر نماها و وبلاگ نویس ها ست که حقوق بشر تنها با حقوق تعدادی زندانی سیاسی مساوی می شود، آزادی تنها با آزادی مطبوعات یا حتی به قول برخی ولنگاری و... برابری می کند، جامعه مدنی را لیبرالیسم صرف معنا می کنیم یا از آن طرف بام افتاده و آن را مساوی با مدینه النبی می شماریم و البته دموکراسی تنها در انتخابات و رای دادن تعدادی عوام معنا می شود.

و متاسفانه با این رویکردها ست که به تدریج خود ما هم به لعن و نفرین این دموکراسی و آزادی و حقوق بشر می پردازیم، فارغ از آن که توجه کنیم رویکرد و تعریف ما غلط بوده نه اصل این اصول بنیادین!

یکی از مواردی که در این زمینه چندی است فکر مرا به خویش مشغول ساخته مسئله دموکراسی است. این که دموکراسی را محدود به تعریف و مصادیق آن در ایران و حتی غرب نکنیم و غافل از این اصل نباشیم که اگر اصول و بنیادهای آن رعایت شود، می توان آن را به حق یکی از بهترین روشهای حکومتی دانست. اگر از ساده انگاری رها شویم به دیدگاه اندیشمندانی چون هارولد لاسول برمی خوریم که ضمن تاکید بر مبانی مختلف و پایه های متفاوت مردم سالاری، یکی از لازمه های دموکراسی حداکثری و اصیل را اعتقاد به شخصیت دموکراتیک می داند.

هارولد لاسول (1978 – 1902) از اعضای برجسته دانشمندان علوم سیاسی آمریکایی ، از نظریه پردازان ارتباطات و از اعضای مکتب جامعه شناسی شیکاگواست که بحث های فراوانی درباره دموکراسی – تبلیغات – رفتارگرایی – نتایج سیاسی استعمار – ماشینی شدن بشریت و... داشته است.

لاسول شخصیت دموکراتیک را در مقابل شخصیت اقتدار طلب قرار می دهد و معتقد است شخصیت دموکراتیک که نسبتی نزدیک با مفاهیمی چون اجتماعی بودن – برون گرایی – خوش بینی – اعتماد به نفس – روابط گرم میان افراد جامعه – انسجام ارگانیکی – احساس خودکفایی – دارد، شخصیتی است مستعد مشارکت در حیات عمومی و حوزه عمومی و مفهومی پیچیده و چند وجهی است که تنها ناظر به ویژگی های ذاتی فرد نیستٰ بلکه محصول فرآیندهای پیچیده جامعه پذیری است و عوامل مختلف به ویژه نوع ساختار قدرت سیاسی بر تشکیل یا عدم تشکیل آن تاثیر تعیین کننده ای می گذارد.

لاسول این نوع شخصیت را مقابل شخصیت اقتدار گرا قرار می دهد (که به قول آدرنو اساسا ضعیف و وابسته و نا امن است) و با مفاهیم و واقعیاتی چون تسلیم پذیر بودن در مقابل قدرت برتر – سلطه جویی بر زیردستان – عدم احساس برابری با دیگران چه فرا دست و چه فرودست رابطه دارد و جهان را دارای نظم و انتظام می بیند یا در پی ایجاد چنین نظمی است تا احساسی از امنیت را داشته باشد.

وی با این تقسیم بندی عملا بسیاری از مشکلات جوامعی چون ایران را واکاوی می کند و با تئوری او می توان به راحتی ضعف احساس و شخصیت و منش دموکراتیک و در پی آن ضعف دموکراسی و مردم سالاری اصیل در جوامع مختلف را بررسی کرد.

اگر به دام تفکر روانشناختی صرف نیفتیم و نقش جامعه و جامعه پذیری را نادیده نگیریم و حرف لاسول را مبتنی بر نیاز جامعه دموکراتیک به شخصیت دموکراتیک بپذیریم و بر این باور باشیم که شخصیت یا منش دموکراتیک دارای چهار ویژگی اصلی ذیل است:

1 – باز بودن و اجتماعی بودن در نتیجه روابط گسترده با دیگران

2 – ترجیح ارزشها و نیازهایی که مورد توجه و طلب دیگران نیز هست

3 – اعتماد به نیک سرشتی بنیادی انسانها همراه با اعتماد به نفس

4 – رسوخ این سه ویژگی به ناخودآگاه فرد.

در نتیجه می بینیم رای دادن و رای گرفتن و صندوق رای و اسم و رسم دموکراتیک در جوامعی فاقد شخصیت و منش دموکراتیک نه تنها مفید نیست که افیون توده هاست! بله امروز در جهان سکولار زده و لائیک و به دور از دین، نه دین و تدین که دموکراسی و صندوق های رای است که می تواند افیون توده ها شود، می تواند بوش جنایتکار و سارکوزی دلقک و موگابه دیکتاتور و برلوسکونی و همه آنها که می دانیم را حاکم جهان کند و جهان را هر روز ویران تر و ناعادلانه تر و نا آزادتر از قبل کند!

(برای مطالعه بیشتر ر.ک: درسهای دموکراسی برای همه، حسین بشیریه - لاسول در ویکی پدیا و مقاله من درباره لاسول که قرار است منتشر شود).

کلاس بزرگ بندگی

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 16:13 شماره پست: 298

حج و عمره، کلاس بزرگ بندگی است. چرا که در آن و اعمال و مناسکش نه دلیل و علت نه توجیه و عقل هیچ یک پاسخگو نیست. هیچ یک جایگاهی ندارد.

کلاس بزرگ بندگی پر است از درس، از درس بزرگ داشت تقوا و بندگی، بزرگ داشت کنیز و طفل او، بزرگ داشت توحید و بزرگ داشت معاد و خداپرستی البته اگر به قول قرآن عظیم متذکر شویم!

کلاسی است به قول یکی از دوستان پر از نشانه و سمبل.

کلاسی است که اگر واردش نشوی نشده ای اما اگر به آن پای گذاری باید تا تهش را بروی. باید بشوی و بکنی و بچرخی و بپوشی و نپوشی و بدوی و بازگردی بدون سوال و بدون ایراد وگرنه شرمنده ای و مدیون و اگر بنده کامل نیستی و اگر هنوز نیاموخته ای که باید گرد آن معبود بزرگ بی چون و چرا بچرخی بهتر که نروی و خود را مسخره نکنی!

کلاسی است که ترفیع و ارتقا درجه پس از آن به طور بالقوه زیاد است اما اگر متذکر و متوجه نباشی جز ریا و بطالت و نفاق چیزی ارمغانت نخواهد کرد.

خدایا می آیم به سویت برای حضور در این کلاس بندگی... گرچه برآنم که اندوخته های کلاس قبلی را از کف داده ام، اما با این امید به سویت می آیم که کلاس جدید کلاس تحول و پیشرفت و تغییر و انسان بودن برایم باشد. دوست دارم بنده واقعی باشم، دوست دارم انسان باشم، دوست دارم اخلاقی زیست کنم، دوست دارم قبل از حق تو، حق الناس را پایمال نکنم، دوست دارم از این کلاس فارغ شوم تنها با یاد و نام و امید تو.

گرچه بسیار سیه روی و چرکین دل و دور از تو ام اما بزرگی و رحمت تو آن قدر زیاد است که مرا هم دعوت می کنی مرا هم می خوانی و از این روست که من هم با ترس و لرز می گویم: لبیک!

الحمد لله

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 1:6 شماره پست: 299

الحمدلله الذی هدانا لهذا و ماکنا لنهتدی لولا ان هدانا الله‏

فروردین 1387

2010-10-29T01:27:00.001+03:30

سال نو و آینده نو

نوشته شده در چهارشنبه هفتم فروردین 1387 ساعت 15:51 شماره پست: 295

خوشحالم که در ابتدای سال نو توفیقی حاصل شد تا بخشی از مناطق ایران عزیزمان را ببینم... تجربیات جدید، دانسته های نو، پختگی و تفکر و تامل از مزایای یک سفر خوب است که من هم از آن بی بهره نبودم. سفر به اصفهان و شیراز و بوشهر و یاسوج و شهرکرد و خوانسار و... (قایق سواری در زاینده رود و کنار سی و سه پل، قدم زدن در کلیسای سنتی وانک، شب نشینی در حافظیه، گشت و گذار در پاسارگاد و تخت جمشید و نقش رستم و...، دیدار از آبشار یاسوج و سد شاه قاسم، سر زدن به بیشاپور و معبد آناهیتا، قایق سواری در خلیج فارس، گرداب بن و چادگان شهرکرد و مسجد جامع خوانسار و ... همه و همه) رقم زننده سفر جالبی بود که هر یک خوبی های خودش را داشت.

سال نو را هم به همه خوانندگان عزیز این وبلاگ تبریک می گویم به امید پیروزی و بهروزی برای همه ایرانیان.

ابتدای سال قبل قرار بود لیستی از کارهایی که در سال ۸۶ باید انجام دهم و به آن برسم را تهیه کنم، تنبلی کردم و این لیست را در ذهنم نگه داشتم... اما سال گذشت و خیلی کارها انجام نشد، خیلی هدف ها تغییر کرد و خیلی مسائل دگرگون شد. بسیار خوب، برایم ثابت شد که برای رسیدن به اهداف باید تلاش وافری کرد، آرزوها و آمال را نباید به عنوان هدف قرار داد، خیلی تلاشها و دویدن ها برای رسیدن به یک هدف که خودت روی آن مصر هستی نیز ممکن است به نتیجه ای نرسد و تنها قصد و هدف و اراده و خودخواهی و خودبینی موجب منتج شدن به نتیجه نخواهد بود... بعضی اوقات باید خود را به موج سپرد تا قضا هر جا که خواهد تو را ببرد و بعضی اوقات باید آن قدر در برابر موج ایستاد تا موج بخوابد و تو به هدف برسی... شناخت این مسیر و این موج ها البته کاری است بزرگ که شاید یک عمر برای فهم و درک آن بطلبد!...

به هر حال امیدوارم همه ایرانیان به این لیست های تنظیم شده و تنظیم نشده زندگی شان در سال ۸۷ برسند.

رفیق بی رفیق

نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 23:7 شماره پست: 296

خیلی تنهاست!

خیلی بی رفیق!

حتی بیشتر از ما

بیشتر از وقتهایی که ما احساس بی رفیقی و تنهایی می کنیم.

رفیق همه است!

دوست همه!

مونس هر بنی بشر

نزدیکتر از هر چه که در زندگی داریم و حس می کنیم به ما نزدیک است.

کاش دوستش می داشتیم آن رفیق بی رفیق را!

اسفند 1386

2010-10-29T01:26:00.002+03:30

از پیروزی تا بی نظیر

نوشته شده در شنبه چهارم اسفند 1386 ساعت 23:34 شماره پست: 292

۱ - پیروزی بزرگ هسته ای بزرگ ترین پیروزی ایران زمین در سالهای گذشته را به امت همیشه در صحنه تبریک می گویم. واقعا شادی و افتخار ناشی از این شکست هیمنه دشمن را در چهره تک تک ایرانیان می توان دید!

۲ - اگر همیشه انتخابات مجلس را در پیش داشتیم، ممکن بود وضع مملکت بهتر شود از اینی که هست. مردم می فهمند که پیروز شده اند، بنزین نوروزی می گیرند، قرار است که بنزین آزاد صدقه بدهند، زندانی ها را در تعلیق گذاشته اند و مرخصی می دهند، روزنامه ها را فعلا باز گذاشته اند و عیدی اندر عیدی می دهند تا صندوق ها مثل همیشه پر شود! تازه چندین هزار نفر هم تایید صلاحیت شده اند و واقعا آدم!! انگشت در دهان می ماند که در این تنوع و تکثر به چه کسی رای دهد. می ترسم این همه تنوع و حیرانی موجب شود خیلی ها آخرش رای ندهند!

۳ - کتاب خاطرات بی نظیر بوتو را می خوانم. گرچه به علت عجله در ترجمه مشکلاتی دارد ولی در مجموع خواندنی است. خصوصا روزهای آخر عمر که قصد بازگشتن به پاکستان را داشته است:

((بنابراین اکنون که آماده می شوم تا در آینده ای نامعلوم در سال ۲۰۰۷ به پاکستان بازگردم، کاملا خطرهایی را که نه تنها در انتظار من و کشورم بلکه تمام دنیا است را درک می کنم.قبول دارم که ممکن است دستگیر شوم. قبول دارم که همانند ترور آکینو... ممکن است هدف شلیک گلوله قرار گیرم... اما من کاری را می کنم که مجبور به انجام آن هستم و مصمم هستم که به پاکستان بازگردم تا به قول خود به مردم پاکستان وفا کنم و برای تحقق آرمان های دموکراتیک آنان در کنارشان بایستم. این خطر را به خاطر تمام فرزندان پاکستان به جان می خرم. مسئله قدرت شخصی نیست. مسئله احترام و شایستگی برای حق مردان و زنان برای زندگی در امنیت، شرافت و آزادی است.... برخی مردم ممکن است درک نکنند چه چیزی در این راه های فرعی و ناشناخته و بالقوه خطرناک زندگی ام، مرا به جلو می راند. انسان های بسیاری ایثارگری کرده اند، انسان های بسیاری مرده اند و انسان های بسیاری مرا تنها امید باقی مانده خود برای آزادی می دانند... کلام دکتر مارتین لوتر کینگ را به خاطر می آورم: زندگی ما همان روزی به پایان می رسد که ما در مقابل اتفاقاتی که جلوی چشمانمان به وقوع می پیوندد ساکت بمانیم. با ایمان به پروردگار زندگی خود را در دستان مردم می نهم. (بی نظیر بوتو دختر شرق، ترجمه علیرضا عیاری، انتشارات اطلاعات)

این آخرین جملات خاطرات بی نظیر بوتو بود، زنی که اگر صادقانه اینها را نوشته باشد، از بزرگترین فدائیان آزادی و حق طلبی در تاریخ است.

دوست

نوشته شده در سه شنبه چهاردهم اسفند 1386 ساعت 23:19 شماره پست: 293

خودم ازش خواسته بودم تا آدم نشدم، تا شرط را رعایت نکردم، دیگر نپذیردم.

اما ظاهرا خیلی کریم تر از این حرفهاست.

فردا شب همین موقع ها معلوم می شود که

او چقدر دوست است با من عاصی!

او که با پرتو از آن معبود بزرگ

دوست تر از هر دوست است و رضا با همگان!

از انتخابات تا اصلاح طلبی

نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 ساعت 23:19 شماره پست: 294

به علل مختلف قصدم این بود که قبل از انتخابات درباره آن ننویسم. اما اکنون شاید وقت مناسبی باشد برای نوشتن.... روشن است که وضع موجود از جنبه های گوناگون اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و... مناسب نیست و ایران و ایرانیان نیاز به تغییرات و اصلاحات اساسی دارند و در این میان آن چه مورد نیاز است یک جامعه مدنی فعال، نخبگان و اصلاح طلبان واقعی و جدی و کمی انعطاف از سوی حکومت می باشد و لااقل در ظاهر آنانی که در پی این تغییر و اصلاح اند، نه اصول گرایان و محافظه کاران که چپ ها و اصلاح طلبان اند... اما فارغ از محدودیت ها و استصواب ها و... چندی است که آنان موفق نمی شوند و این می تواند سوالی اساسی باشد!

۱ - مشکل عمده برنامه ریزان و حاکمان در نیم قرن گذشته تمرکز گرایی شدید بوده است. همه، تهران را دیده اند و تهران را خواسته اند و غافل از نقش و اهمیت دیگر شهرها و استان ها، در تغییر و اصلاح و پیشرفت و حتی انتخابات همه چیز را در تهران دیده اند. در این فضاست که در حالی که در اکثر شهرهای ایران رقابتی وجود نداشت، اصلاح طلبان شعار ((همراه شو عزیز)) را می دهند و تمام هم خویش را بر شهری خسته و فرسوده گذاشته اند! در این فضاست که سعی می کنند با هر نیرو و کاندیدایی آبرو و اعتبار خویش را صرف کنند و انتخابات را هم واگذار کنند. در حالی که بسیاری از کاندیداهای اصلاح طلب تهران در شهرهای دیگر می توانستند رای بالایی هم کسب کنند، در این شهرها رمقی برای رای دادن هم وجود نداشت!

۲ - اصلاح طلبان امروز ما آن گونه که نشان داده اند، چندان هم از قبل درس نگرفته اند. همان ها بوده اند که دولت موقت را با شکست مواجه کردند، همان ها بودند که با تسخیر سفارت آمریکا، شرایطی بسیار بد برای وجهه بین المللی ایران رقم زده اند، همان ها بوده اند که به حذف آیت الله منتظری از صحنه سیاسی کشور کمک کرده اند، همان ها بوده اند که در شورای اول و خصوصا در شهر تهران، آن افتضاح بزرگ را به بار آوردند، و همان ها بودند که در مجلس ششم نیز کاری چندان از پیش نبردند و آن وقت یاد تحصن و اعتراض افتادند که صلاحیت و آینده خودشان خدشه دار شد....و امروز این اصلاح طلبان هستند که در شعار اولشان در رقابت مجلس هشتم (برخلاف عقیده و هدف واقعی شان) کنترل گرانی را به شکل شعاری پوپولیستی مطرح می کنند، همین اصلاح طلبان اند که قدم به قدم عقب نشینی می کنند و با رد صلاحیت ها کنار می آیند، همین ها هستند که از توقیف سایت نوسازی به خاطر نوشته یک نفر، تقدیر هم می کنند و یادشان رفته بلایی که سر روزنامه هایشان آمده است، همین ها هستند که مجید مجیدی را برای ابراز عقیده خلاف دکتر سروش تخطئه می کنند و فضای آزاد و آزادی بیان را فراموش کرده اند، همین ها هستند که از فیلتر شدن سایت فاطمه رجبی خوشحال می شوند، همین ها هستند که تمام اعتبار و هویت شان در تقدس سازی امام خمینی است و همین ها هستند که به جای برنامه دادن و برنامه ریزی بر سر حمایت هنرمندان از لیستشان دعوا می کند و افتخارشان حمایت هنرمندانی نخبه ای! است که در انتخابات های گذشته به هاشمی و خاتمی و احمدی نژاد رای داده اند!! (لینک)

۳ - عادت ما این شده که مردم در انتخابات ها شرکت کنند و بعد از آن عده ای از جمله اصلاح طلبان دم از تقلب و رای سازی و... بزنند و بگویند حق ما پایمال شد و رای ما خوانده نشد و... و در این میان کسی نیست سوال کند شما که نمی توانید از رای مردم پاسداری کنید چرا این همه آنان را به رای دادن دعوت می کنید؟

۴ - بنابراین گرچه هر عقل سلیمی بر این حکم می کند که رای آوردن اینان از رای آوردن امثال دولتیان بهتر است! اما در این فضا و در این وضعیت رای آوردن لیست های اصلاح طلب نیز دردی از جامعه ما دوا نمی کند و آنان که دیگر نمی توانند رای و اعتماد مردم را هم جلب کنند و برنامه ای برای تغییر و اصلاح نیز ندارند نیز نمی توانند کاری از پیش برند.

۵ - امروز، نیاز ما وجود جامعه مدنی فعال است... یعنی معترضان به وضع موجود، ناراضیان و سرخوردگان (سیاسی و اقتصادی و فرهنگی) یعنی آن بیش از ۴۰ درصد از مردم که رای نداده اند و آن بخش از اصلاح طلبان که رای داده اند و واقعا وضع موجود را برنمی تابند، باید سمت و سوی موج های اعتراضشان را به سمت تغییر وضع موجود حرکت دهند، ... نیاز ما حرکت های دائمی و آرام و مسالمت آمیز در چارچوب همین جمهوری اسلامی موجود است. نیاز ما جدا شدن اصلاح طلبان از فرصت طلبان و محافظه کاران و مخالفان آزادی است، نیاز ما اصلاح طلبی واقعی و درک واقعی حقوق بشر و مردم سالاری است، نیاز ما ایجاد گفتمان اصلاح طلبی است و نیاز ما اصلاح طلبان واقعی است، اصلاح طلبانی نه به اسم که به رسم! و در این فضاست که انتخابات می تواند دریچه ای به سمت مردم سالاری باشد و در این فضاست که رای دادن نشان فرهیختگی و انتخاب.